در حال باز کردن صفحه
سوره مبارکه آلعمران، آیات 10 تا 13: إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوَالُهُمْ وَلَا أَوْلَادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا وَأُولَئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ - كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَاللَّهُ شَدِيدُ الْعِقَابِ - قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَتُحْشَرُونَ إِلَى جَهَنَّمَ وَبِئْسَ الْمِهَادُ - قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَى كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشَاءُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصَارِ
کافران و دشمنان خدا و راه خدا، در عمده دورانها تعدادشان (اولادهم) و امکاناتشان (اموالهم) بیشتر بوده است، و قاعدتاً کسی که عِدّه و عُدّه بیشتری داشته باشید، پیروز هم خواهد شد. ولی گاهی اوقات اینگونه نمیشود و آن هم وقتی است که خدا بخواهد مردمی را عزت بخشد و زورگویی را ذلیل کند.
🔥 خدا در این آیات در ابتدا به مومنین میگوید خیالتان راحت باشد که اموال و امکانات و همچنین تعدادِ زیادِ کفار هیچ فایده ای برای آنها در مقابل خدا ندارد (لن تغنی عنهم من الله شیئاً) و این امکانات و افرادِ بیشتر صرفاً هیزم بیشتری برای آتشی خواهد شد که در آن خواهند سوخت (و اولئک هم وقود النار)؛ به قول معروف «هرچه ناوش بیش، غرقش بیشتر!».
سابقه هم دارد؟ بله، خدا به خاندان و قوم فرعون مثال میزند (کدأب آل فرعون) و همچنین کسانی که قبل از فرعون بودند (والذین من قبلهم) که همه یک خصوصیت داشتند: قبول نکردن نشانههای الهی (کذّبوا بآیاتنا) و سرکشی و گناه (بذنوبهم)؛ و همه یک سرنوشت داشتند: عاقبت خدا آنها را گرفت (أخذهم الله) و به عذاب سختی دچار کرد (والله شدید العقاب).
❓خب حالا ما چه کنیم؟ بایستیم و نگاه کنیم؟ نه! ما یک وظیفه مهم داریم از سنخ «قول» و «گفتار» و «کار رسانهای». باید گفتار و گفتمان ما در مقابل کفار و رو به آنها این باشد که محکم بایستیم و بگوییم «اگر نه الان، ولی در آینده شما قطعاً شکست خواهید خورد (ستغلبون) و بعد هم در جهنم جمع خواهید شد (و تحشرون إلی جهنّم) و تنها آرامگاه شما آنجاست و چه بد آرامگاهی است (بئس المهاد)!».
خدا از ما نخواسته که جنگیدن با کفار را آغاز کنیم، ولی نخواسته هم که هیچ نگوییم و از ترس مثل کبک سرمان را زیر برف کنیم تا ما را بِدَرَند. دستور خداست که با کفار گفتاری محکم داشته باشید و سرنوشت قطعیشان را به آنها بگویید و آنها باید این ایمان محکم و استوار و این قوت درونی را در شما ببینند. همه ما باید خودمان را مخاطب این آیه بدانیم و سعی کنیم این پیام را به دشمنان خدا برسانیم ولو با روایت زندگی دور از ترس و تعطیلی و روایت تلاش برای پیشرفت در محل کار و تحصیل و خانه و ... .
❗و از این روست که میبینیم رهبر حکیم انقلاب اسلامی به پیروی از امام بزرگوارمان در اوج تهدیدها و به رخ کشیدنِ اموال و اولاد توسط فرعون زمان، محکم با او صحبت میکنند و شکست قطعیش را به او تذکر میدهند و از عیبجویی جاهلانی که میگویند نباید فلانی را تحریک کنیم هم ابایی ندارند و در واقع کاملاً مطابق دستور قرآن عمل میکنند.
کسی جز خدا نمیداند که جنگی خواهد شد یا نه؛ اگر نشد که لطف خداست و پیروزی برای مومنین؛ و اگر شد و دو گروه در مقابل هم قرار گرفتند (فئتین التقتا)، نصرت و یاری خدا برای آن گروهی است که خدا بخواهد (یؤیّد بنصره من یشاء)؛ و برای صاحبان بصیرت (اولی الابصار) باید معلوم و عبرت (لعبرة) باشد که وقتی یک گروه در راه خدا مبارزه میکند (فئة تقاتل فی سبیل الله) و دیگری کافر است (و اخری کافرة)، خدا با ایجاد اختلال در محاسبات جبهه باطل (یرونهم مثلیهم رأی العین) چگونه آنها را به کارهایی وامیدارد که آیه و نشانه حقانیت خودش را روی میدان نقاشی کند (قد کان لکم آیة فی...).
هنوز پاسخی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.