در حال باز کردن صفحه
وارده:
رئیسجمهور در پاسخ به سئوال یکی از معلم ها که پرسیده بود با حقوق ۲۰ میلیونی چگونه باید زندگی کرد؟
باید میگفت ما بر استقلال و امنیت کشور ایستادهایم و از این موضع عقب نمینشینیم،
اما وظیفهٔ من و دولت این است که نگذاریم معلم با حقوق بیست میلیونی، کارمند، کارگر و حتی نیروی نظامی کشور، هزینهٔ ضعف مدیریت و تصمیمهای غلط اقتصادی را با معیشت خانوادهاش بپردازد.
مردم از ما وعدهٔ تحمل نمیخواهند، تدبیر، برنامه، مدیریت و مسئولیتپذیری میخواهند.
مردم خودشان بلدند مقاومت کنند وظیفهٔ من رئیس جمهور و هیئت دولت این است که هزینهٔ این مقاومت را با مدیریت درست به حداقل برساند، نه اینکه با توصیه به تحمل، صورتمسئله را پاک کند.
مسئله فقط این اظهارنظرها نیست، وقتی دولت از یک سو کالابرگ را بازگشت منابع حاصل از حذف ارز ترجیحی به مصرفکننده معرفی میکند و از سوی دیگر، در همین شرایط دشوار اقتصادی، حدود یک میلیون سرپرست خانوار را از این حمایت محروم میکند؛ وقتی تصمیمهای معیشتی بدون اقناع عمومی، شفافیت و پیشبینی پیامدهای اجتماعی گرفته میشود، نمیتوان انتظار داشت مردم با همان سطح اعتماد و امید پای کار بمانند.
خطر بزرگتر از نارضایتی اقتصادی، فرسایش سرمایهٔ اجتماعی است، جامعهای که حس کند صدایش شنیده نمیشود و مشکلاتش برای مسئولان اولویت ندارد، بهتدریج از اعتراض و مطالبهگری به بیتفاوتی و انفعال میرسد.
برای کشوری که در معرض تهدید خارجی است، این یک آسیب راهبردی است. حمایت از دولت به معنای توجیه هر تصمیم و دادن چک سفیدامضا نیست؛ اتفاقاً نقد صریح خطاهای دولت، بخشی از مسئولیتپذیری در قبال کشور است.
مردم وظیفهٔ ایستادگی دارند، اما دولت وظیفهٔ ادارهٔ کشور را دارد. نمیشود ضعف در دومی را با مطالبهٔ اولی و انداختن توپ در زمین مردم و مقاومت و دفاع جبران کرد.
هنوز پاسخی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.