در حال باز کردن صفحه
🗞 ظهور قدرت تهران
🔍 چرا نشست سهجانبه «شنژن»، برخلاف دهه ۲۰، به تعیین سرنوشت ایران توسط قدرتها منجر نشد؟
📩سرمقاله شماره جدید #صدای_ایران 👇 نشست سهجانبه اخیر پوتین، شی و رئیسجمهور جنایتکار آمریکا را نباید فقط از زاویه رقابت و تعامل سه قدرت بزرگ جهان بررسی کرد. اهمیت این نشست، بیش از آنکه به وزن روسیه، چین و آمریکا مربوط باشد، به تحولی برمیگردد که در معادلات غرب آسیا اتفاق افتاده است. منطقهای که قدرتهای بزرگ، حداقل در دو قرن اخیر، همیشه تلاش کردهاند سرنوشت آن را خود تعیین کنند، اما حالا با واقعیتی روبهرو هستند که دیگر نمیتوانند نادیدهاش بگیرند: قدرت و جایگاه ایران.
رئیسجمهور تروریست آمریکا میخواست از فرصت دیدار با پوتین و شی استفاده کند و آنها را با سیاستهای واشنگتن در قبال ایران همراه سازد. برای او همراهی روسیه و چین میتوانست دست آمریکا را در فشار بر تهران بازتر کند. به همین دلیل، پیش از برگزاری نشست، رسانهها و تحلیلگران غربی بیش از هر چیز به این موضوع میپرداختند که آیا ترامپ میتواند در شنژن بر سر پروندههای مهم بینالمللی، از جمله ایران، با دو قدرت شرقی به تفاهم برسد یا خیر.
بعضی از این تحلیلها حتی از احتمال تکرار کنفرانس یالتا حرف میزدند؛ نشستی که در سال ۱۹۴۵، روزولت، چرچیل و استالین در آن درباره نظم جهان پس از جنگ جهانی دوم و تقسیم حوزههای نفوذشان مذاکره کردند. تشبیه شنژن به یالتا نیز از همینجا میآمد که آیا ممکن است سه رئیسجمهور این بار هم دور یک میز بنشینند و درباره سرنوشت کشورهایی تصمیم بگیرند که خودشان در آن نشست حضور ندارند؟ آیا اوکراین و مهمتر از آن، ایران قرار است به موضوع معامله قدرتهای بزرگ تبدیل شوند؟
اما نشست شنژن نه به چنین توافقی ختم شد و نه حتی نشانهای از نزدیک شدن سه کشور به یک موضع مشترک درباره ایران داشت. در بیانیه پایانیشان نیز نامی از ایران برده نشد. برخلاف فضاسازیهای پیش از نشست، خبری از توافقی درباره آینده ایران نبود و خبری هم اعلام نشد که بر سر سیاست مشترکی در قبال تهران به تفاهم رسیده باشند.
اما نکته مهمتر از آنچه در بیانیه آمد، چیزی است که در این نشست اتفاق نیفتاد. شنژن، برخلاف تصویری که برخی رسانههای غربی از آن ساخته بودند، یالتای دوم نشد. دلیلش را هم نباید فقط در اختلاف منافع واشنگتن، مسکو و پکن جستوجو کرد. مسئله اصلی این است که امروز شرایط منطقه با دوران بازی بزرگ یا حتی زمان برگزاری کنفرانس یالتا تفاوت کرده است. آن روزها قدرتهای خارجی میتوانستند در لندن، مسکو یا در همین تهران بنشینند و درباره مرزها، حکومتها و آینده کشورهای منطقه تصمیم بگیرند. کشورهای منطقه هم اغلب ناچار بودند با سرنوشتی کنار بیایند که دیگران برایشان ساخته بودند.
امروز اما دستکم درباره ایران، آن الگو دیگر قابل تکرار نیست. امروز دهه ۲۰ شمسی نیست و ایران نیز دیگر کشوری نیست که بتوان آیندهاش را خارج از تهران تعیین کرد. این تغییر معادلات، نتیجه سالها ایستادگی و حالا بیش از هر چیز، نتیجه مقاومت جانانه مردم مسلمان ایران در دو جنگ اخیر با آمریکا و رژیم صهیونیستی است.
مهمترین نشانه این تغییر را نیز باید در تنگه هرمز دید که اکنون قریب به ۹ ماه است که تحت کنترل کامل غیورمردان نیروهای دریایی سپاه و ارتش درآمده و هر بار تلاش آمریکا برای شکستن این اراده نیز با ناکامی مواجه شده است. تا پیش از آغاز جنگ تجاوزکارانه اخیر علیه کشورمان، حدود ۲۰ درصد مصرف جهانی نفت از مسیر این تنگه جابهجا میشد. به همین دلیل، با اعمال کنترل ایران بر تنگه هرمز، پیامدهای جنگ اکنون بازارهای انرژی در آسیا و اروپا و حتی پمپبنزینهای آمریکا را هم تحت تأثیر قرار داده است.
پس باید بپذیریم که کنترل تنگه هرمز، جایگاه ایران را از یک قدرت منطقهای فراتر برده و تبدیل به بازیگری کرده که تصمیمات و ارادهاش میتواند در تمام دنیا اثرگذار باشد.
اکنون اگر این پرسش مطرح شود که چرا با وجود همه تلاشهای رئیسجمهور شکستخورده آمریکا برای تبدیل نشست شنژن به فرصتی جهت هماهنگی علیه تهران، چنین توافقی شکل نگرفت، پاسخ را باید در موقعیت تازه ایران جستوجو کرد. امروز اراده برای تعیین سرنوشت ایران و چهبسا غرب آسیا و حتی اروپا، از تهران اعمال میشود.
🖥 Farsi.Khamenei.ir
هنوز پاسخی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.