در حال باز کردن صفحه


@hojjat_eslam_tajarishi
معاون فرهنگی، اجتماعی و امور محتوایی مرکز ملی فضای مجازی
انجام شد
*اربعین؛ ایمانِ بعد از ایمان * چهل روز از عاشورا میگذرد؛ اما چرا هنوز باید دوباره به سوی حسین(ع) رفت؟ مگر عاشورا مصداق بارز بیعت نبود؟ مگر اشکها ریخته نشد؟ مگر جانها نلرزید؟ چرا از میان همه زیارتها، همین زیارت اربعین در کلام امام حسن عسگری(ع) نشانه مؤمن شمرده شده است؟ چرا زیارت عاشورا یا نیمه شعبان یا شب قدر یا عرفه یا شب جمعه یا ... نه؟ آیا فقط چون جابر به زیارت آمد، یا شاید کاروان زینب کبری(س) به کربلا رسید؟ این اختلاف تاریخی اصل ماجرا نیست؛ حقیقت اربعین چیز دیگری است.
❗عاشورا آغاز راه است، نه پایان آن. گریستن بر حسین(ع) فضیلت است، اما ارزشِ حقیقی، ماندن در راه حسین است. قوم موسی که همراه او از دل دریا عبور کردند، پس از غیبت موسی، تنها سی شب ایستادگی کردند و حتی توان چهل شب پایداری را هم نداشتند و دلبستگی به دنیا و اربابان غیر الهیشان آنان را از راه موسی جدا کرد. «وَ وَاعَدْنَا مُوسَىٰ ثَلَاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً... وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوسَىٰ مِن بَعْدِهِ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهُ خُوَارٌ ... اتَّخَذُوهُ وَكَانُوا ظَالِمِينَ» (اعراف ۱۴۲ و ۱۴۸)
🟢 مؤمن، فقط در عاشورا عزادار نیست؛ بلکه پس از عاشورا هم حسینی میماند. اربعین، تجدید عهد با امام است؛ یعنی: ای حسین! اگر شب عاشورا گفتیم تنهایت نمیگذاریم، چهل روز بعد نیز همان پیمان را تکرار میکنیم و فاصله از عاشورا، آتش محبت را خاموش نمیکند. نشانه ایمان، دوام ایمان است؛ نه شورِ لحظهها. چه بسیار کسانی که در موج ایمان همراه شدند، اما در سختیها ماندگار نماندند و میان ایمان و کفر سرگردان شدند. اربعین، تفسیر این فرمان الهی است: «يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ ءَامِنُواْ» (نساء ۱۳۶) خدا به آنان که ایمان آوردهاند، فرمان میدهد دوباره ایمان بیاورند و ایمانشان را تکرار کنند، وگرنه سرانجامشان همان است که فرمود: «إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ثُمَّ كَفَرُواْ ثُمَّ ءَامَنُواْ ثُمَّ كَفَرُواْ ثُمَّ ٱزدَادُواْ كُفرا لَّم يَكُنِ ٱللَّهُ لِيَغفِرَ لَهُم وَلَا لِيَهدِيَهُم سَبِيلَا . بَشِّرِ ٱلمُنَٰفِقِينَ بِأَنَّ لَهُم عَذَابًا أَلِيمًا» (نساء ۱۳۷ و ۱۳۸)
🟩 اربعین، ایمانِ بعد از ایمان و پیمانِ بعد از پیمان است. از همین رو در زیارت اربعین میگوییم: «فَمَعَکُمْ مَعَکُمْ لَامَعَ عَدُّوِکُمْ» هر «معکم»، تجدید یک عهد است؛ عهد بر اینکه با شما هستیم و با دشمن شما نیستیم و از تکرارش هم خسته نمیشویم. اربعین یعنی #تکرارِ_معکم. از همین رو، زیارت اربعین نشانه مؤمن واقعی است، هرچند همهی حوادث در عاشورا رخ داده است؛ نه چون حادثهای در اربعین رخ داده، بلکه چون ارزش انسان به استقامت او در راه حق است، نه به اشکِ یک روز و شعارِ یک لحظه و همراهیِ گاهگاهی با جبهه حق.
✊ در این اربعین، همانگونه که سعید بن عبدالله در شب عاشورا به امامش گفت: «وَاللّهِ، لا نُخَلّيكَ حَتّى يَعلَمَ اللّهُ أنا حَفِظنا غَيبَةَ رَسولِ اللّهِ(ص) فيكَ، وَاللّهِ، لَو عَلِمتُ أنّی اُقتَلُ، ثُمَّ اُحيا، ثُمَّ اُحرَقُ حَيّا، ثُمَّ اُذَرُّ، يُفعَلُ ذلِكَ بي سَبعينَ مَرَّةً ما فارَقتُكَ» «به خدا قسم تو را تنها نمیگذاریم ای پسر رسول خدا و حتی اگر کشته شویم و دوباره زنده شویم و زنده سوزانده شویم و خاکسترمان در هوا پخش شود و هفتاد بار این کار را با ما کنند، باز تو را رها نمیکنیم» ما نیز به تأسی از سید شهیدمان، به نایب امام زمانمان میگوییم: *«ما ترکناک یابنالحسین.» * و اینگونه، اربعین فقط یک زیارت نیست؛ پیمانِ ماندن است؛ پیمانی که انسان را به زندگی محمد و آل محمد زنده میکند.

🔴 قیام زندگان علیه حیاتستیزان همه نفس میکشند؛ اما همه زنده نیستند. بعضی سالهاست راه میروند و سخن میگویند؛ اما حقیقتاً مردهاند. خدا «حیّ» و زنده مطلق است و هر که به او متصلتر باشد، بهره بیشتری از حیات دارد. در میان بندگان خدا، شهیدان زندهتریناند؛ همانها که خداوند خود بر حیاتشان گواهی داده است: «بل احیاء عند ربهم یرزقون» (آلعمران ۱۶۹).
🌱 چه کسانی واقعاً زندهاند؟ زندگی حقیقی، نتیجه اجابت دعوت خدا و رسول است: «يا أيُّها الّذين آمَنوا استَجيبوا لِلَّه وَلِلرَّسول إذا دَعاكُم لِما يُحييكُم» (انفال ۲۴) مردم مبعوث ایران، بیش از همه مردم دنیا این دعوت را لبیک گفتهاند و امروز زندهتر از همیشه در میدان ایستادهاند؛ و همین حیات، کینه حیاتستیزان عالم را شعلهور کرده است؛ آنان که هرگز در پی زندگی نبودهاند. آنان مردگانی متحرکاند که علائم حیاتیشان قطع شده است زیرا در برابر آیات روشن الهی هیچ واکنشی ندارند و نمیبینند که خدا چگونه بر زمین معجزه میآفریند و تاریخ را دگرگون میکند. تهاجم سردمداران کفر به ایران و قتل ولیّ الهی در کنار کودکان بیگناه، تلاشی برای خاموشکردن چراغ زندگی در این سرزمین بود؛ و از همین رو لشکر مردگان متحرک داخلی در برابر آن خاموش ماندند. اما همانها، وقتی سخن از قصاص جنایتکاران به میان میآید، فریاد اعتراض سر میدهند؛ درحالیکه خدای زنده و آگاه تصریح کرده که برای ما صرفا در قصاص است که زندگی وجود دارد «و لکم فی القصاص حیاة»؛ البته برای آنان که عقل داشته باشند: «یا اولوالألباب» (بقره ۱۷۹). پس این جماعت یا عقل و شعور ندارند و یا با زندگی مشکل دارند و دنبال مرگ مردمی هستند که با روح ایمان زندهتر شدهاند.
ما اگر بر قصاص امام شهیدمان اصرار داریم، نگران ایران و همه جهان هستیم؛ زیرا اگر در برابر طغیان حیاتستیزان دنیای مدرن ایستادگی نشود، زندگی از زمین رخت برمیبندد و جهان در فساد فرو میرود: «و لولا دفع الله النّاس بعضهم ببعض لفسدت الأرض» (بقره ۲۵۱). ما در خونخواهیمان از هیبت ظاهری مرگپرستان نمیهراسیم. آنگاه که سپاه کفر نزدیک میشود و مردم هراسان میگویند: «إنّا لمدرکون»، همچون موسی و رهبرمان یقین داریم: «کلّا إنّ معی ربّی سیهدین» (شعرا ۶۱ و ۶۲). و پس از قیام و حرکت مؤمنان است که یاری خدا فرا میرسد و او انتقامش را از مجرمان میگیرد: «فانتَقَمنا مِن الَّذين أجرَموا وكانَ حَقًّا عَلَينا نَصرُ المُؤمِنين» (روم ۴۷). سرانجام نیز عزت و قدرت از آنِ مستضعفانی خواهد شد که در راه خدا صبر و مقاومت کردهاند: «فَانتَقَمنا مِنهُم فَأغرَقنَاهُم في اليَمّ... وأورَثنا القَومَ الّذينَ كانوا يُستَضعَفونَ مَشَارِقَ الأرضِ ومَغارِبَها الّتي بارَكنا فيها وَتَمَّت كَلِمَتُ رَبِّك الحُسنىٰ علىٰ بَني إِسرائيل بِما صَبَروا» (اعراف ۱۳۶ و ۱۳۷) (پس از آنان انتقام گرفتیم و در دریا غرقشان کردیم؛ و سرزمینهای پربرکت شرقی و غربی را به مردمی سپردیم که همواره ناتوان شمرده میشدند؛ و وعده نیکوی پروردگار، به پاداش صبرشان تحقق یافت.) فقط باید همچون سیلی خروشان، در همان مسیری جاری شویم که خدا خواسته است؛ آنگاه خدا معجزهاش را دوباره آشکار خواهد کرد، همانگونه که اکنون هم در نبرد با ابرقدرتهای دنیا آن را نشان داده.
*🚩 میرود تا کربلا امواج پرچمهای سرخ * مزار سیدالشهدا، میعاد عاشقانی است که باور دارند هر روز عاشوراست و هر سرزمین کربلا؛ عاشقانی که میدانند با یزید زمان هرگز نباید بیعت کرد. سیل مردمان مضطر در مسیر زیارت اربابشان، رود خروشان حیات است. امام شهید ما امسال و پس از سالها دوری، همراه زائران پیاده اربابش قدم برمیدارد. امسال او نیازی به نائبالزیاره ندارد؛ هرچند نائبالزیارهشدن برای او، هدیهای است که پیوند ما را با آن روح زنده آسمانی استوارتر میکند. او امروز به ما، جاماندگان از قافله شهیدان، رو کرده و بشارت میدهد: «یستبشرون بالّذین لم یلحقوا بهم ألّا خوف علیهم» (آلعمران ۱۷۰). نترسید؛ پرچمهای سرخ عدالتخواهی و خونخواهی را بر زمین نگذارید. نگذارید فریاد یک ملت به فراموشی سپرده شود. این راه باید ادامه یابد تا خداوند به دست مردم مبعوث، وعده خود را محقق کند و فرعونیان زمان را به سرنوشت پیشینیانشان گرفتار سازد. و ما چشمبهراه ظهور امامی هستیم که فرمود: «أنا بَقِيّةُ اللّه في أرضِه والمُنتقِمُ مِن أعدائِه» و میخواهیم به او نشان دهیم که انتقام از دشمنان خدا را فراموش نمیکنیم. پرچم سرخی که در تشییع امام شهیدمان برافراشته شد، شور و هیجانی گذرا نبود؛ ما آنقدر آن را برافراشته نگاه میداریم تا ثابت کنیم شایسته یاری باقیمانده خدا بر روی زمین هستیم.
بسم الله الرحمن الرحیم
عروس بیحجاب و داماد مست از شراب، بر سر سفره عقدی با آیات قرآن ناب
قرآن که به رسم ایرانی بر سر سفره عقد گذاشته میشود، نمادی است از اینکه زوجین میخواهند زندگیشان را مطابق دستورات و رهنمودهای قرآن شروع کنند. حال اگر عروس و داماد از همان ابتدای زندگیشان و بر سر همان سفره عقد، دستورات قرآن را نادیده گرفتند، طنزی تلخ شکل میگیرد که البته اثرش را در همان زندگی دو نفره نشان میدهد و نه در سطح یک کشور و یک امت...
🌙 حالا الحمدلله مسوولان مذاکره کننده ما «اصول» قرآنی برایشان مهم است و پیامهایشان را با آیات قرآن شروع میکنند و صدالبته که فقط حفظ ظاهر نمیکنند و بلکه مقید هستند که انتخابهایشان هم کاملاً منطبق بر اصول و راهبردهای قرآنی باشد.
❗آقایان عزیز که حسن نظر دارید و واقعاً دلسوزانه تلاش میکنید، آیا میدانید «فانبذ» دقیقاً یعنی چه؟! همین یک آیه را میشود لطفاً عمل کنید و ما را بیش از این از راهبرد اصولی قرآنی دور نکنید؟ «فانبذ» یعنی «پرتاب کن!»؛ دقت کنید، نگفته که تهدید کنید یا توییت بزنید یا تذکر دهید یا دوباره مذاکره کنید و بر اجرای تفاهم قبلیتان تأکید کنید یا ...؛ گفته که تفاهمنامهتان را به سمت آنها پرتاب کنید و به صورتشان بزنید! رفته اید با قومی که بارها عهدشکنی کرده، پیمان تفاهم بستهاید؛ قومی که خدا در چند آیه قبل از آن گفته است که به خاطر کفرشان و این رفتارشان، بدترین جنبندگان روی زمین هستند:«إنّ شرّ الدّوابّ عند الله الّذين كفروا فهُم لا يُؤمنون - الّذين عاهَدتَ مِنهُم ثُمّ يَنقُضون عَهدَهُم في كُلّ مَرّة وهُم لا يَتّقون»(55و56 انفال) «یقیناً بدترین جنبندگان نزد خدا کسانی هستند که کافرند و ایمان نمی آورند؛ همان کسانی که با آنان پیمان بستی، ولی هر بار پیمانشان را می شکنند و از خدا پروا نمی کنند.»
🔺ولی بعدش خدا شفاف میگوید - و شما هم به آن استناد میکنید - که :«وإمَّا تَخافَنَّ مِن قَومٍ خيانة»(58 انفال) اگر «ترسیدی» که قومی خیانت کند «فَانبِذ إلَيهِم على سَواء»(58 انفال) تو هم همانطور که او خیانت میکند، تفاهم را به سمت آنها پرتاب کن! دقت کنید که آیه نمیگوید «اگر خیانت کردند»، بلکه میگوید «اگر ترسیدی که خیانت کنند» این کار را بکن. بگذریم که کار ما با شیطان بزرگ زمانمان به تصریح ریاست محترم هیأت مذاکرهکننده از «ترس از خیانت» گذشته و در کمتر از یک ماه، چندین نقض عهد را انجام داده است. آن نفر دیگر تیم مذاکره میگوید «ما هرگز سخنان رکیک را مشابه با آنها پاسخ نمیدهیم؛ پاسخ ما، عمل ما است.» و آن عزیز مجاهد رییس تیم مذاکره هم میگوید :«آمریکا هنوز یاد نگرفته است که زورگویی و بدعهدی دیگر بیهزینه نیست. شفاف بگویم: بزنید، میخورید.»
🔥خب بسم الله. این گوی و این میدان؛ در عمل پاسخشان را بدهید دیگر! پاسخ عملی و هزینهای که آمریکا باید بدهد، این نیست که باز چند پایگاه در بحرین و کویت را بزنید؛ قرآن پاسخ دقیق عملی و هزینهای که باید بدهند را مشخص کرده است: پرت کردن تفاهم نامه. منظورتان چیست که این آیه را میاورید ولی به آن عمل نمیکنید؟ میخواهید ترامپ را تهدید کنید که اگر به نقض عهدش ادامه دهد، ممکن است به راهبرد قرآنی برگردید و به آیات آن عمل کنید؟! خب همین الان این کار را بکنید!
🟩 از خدعه و نقشه های آمریکا بعد از آن میترسید؟ خدا میدانسته و پاسخ این نگرانیتان را هم در ادامه همین آیات داده است: « وإن يُريدُوا أَن يَخدَعوك فَإنّ حَسبَك الله ۚ هو الّذي أَيّدَكَ بِنَصرِه وبالمُؤمنين - وأَلّفَ بَينَ قُلوبِهم لَو أَنفَقتَ ما في الأَرض جميعًا ما أَلّفتَ بَينَ قُلوبِهِم ولكنّ الله أَلّفَ بَينَهُم إنّه عزيزٌ حكيمٌ - يا أَيّها النّبيُّ حَسبُك الله ومَن اتّبَعَك مِن المؤمنين»(62تا64 انفال) «و اگر بخواهند [در زمینه صلح و آشتی] تو را بفریبند، یقیناً خدا تو را بس است؛ اوست کسی که تو را با یاری خود و به وسیله مؤمنان نیرومند ساخت. و میان دل هایشان الفت و پیوند برقرار کرد که اگر همه آنچه را در روی زمین است، هزینه می کردی نمی توانستی میان دل هایشان الفت اندازی، ولی خدا میان آنان ایجاد الفت کرد؛ زیرا خدا توانای شکست ناپذیر و حکیم است. ای پیامبر! خدا و مؤمنانی که از تو پیروی میکنند برای تو بس است.» برای مقابله با آمریکا و نقشههای او، نصرت خدا و یاری مردم با ایمان کافی است، همین مردمی که خداوند دلهایشان را در ایران و عراق و لبنان و یمن و ... یک دل کرده و این چنین پشت امام شهیدشان درآمدهاند. مهم این است که به توان مردم مومن و یاری خدا باور داشته باشیم و نترسیم که به فرموده امام شهیدمان: «اگر جمهوری اسلامی دچار شاه سلطان حسینها بشود، دچار مسئولانی بشود که مقابل دشمن دچار رعب و خوف هستند و جرأت و جسارت ندارند، در خود و در مردم خودشان احساس توانائی و قدرت نمیکنند، کار جمهوری اسلامی تمام خواهد بود.»
ادامه از پیام قبل
۵. ما یقین داریم که امروز هیچ تصمیم بزرگ و راهبردیای در کشور، بدون اجازه و اذن امام جامعه گرفته نخواهد شد؛ هم به این دلیل که به مسئولان اصلی کنونی کشور اعتماد داریم و میدانیم بهخاطر ایمانشان نمیخواهند با امام جامعه مخالفت کنند و عذاب آخرت را برای خود بخرند، و هم به اقتدار و جایگاه امام جامعه اطمینان داریم که هیچکس، حتی اگر بخواهد، جرأت چنین کاری را ندارد و حتماً زیر پای قدرت مردمِ مبعوثشده ایران لِه خواهد شد. همانگونه که به اقتدار پیامبر در روز فتح مکه، قدرت ایشان در ماجرای تبوک، اقتدار امیرالمؤمنین در آغاز خلافتشان و قدرت رهبر شهیدمان در طول دوران رهبری باور داریم. اما در کنار این، به عدم دیکتاتوری و استبداد رأیِ امام جامعه در الگوی امت و امامت، و نیز به اهمیت همراهی مردم، بزرگان و مسئولان در این الگو برای پیشبرد امور راهبردی نیز معتقدیم. مردم که الحمدلله، به فرموده امام شهیدمان مبعوث شدند و به تعبیر امام حاضرمان، آیت و نشانه الهی گشتند و محکم در میدان ایستادهاند. اما همین مردم، نسبت به پیگیری مجدّانه برخی مسئولان برای تحقق «تمام شروط تصریحشده رهبری و مذکور در بیانیه دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی» نگرانی دارند و نمیتوان این نگرانی را انکار یا تقبیح کرد.
پس لازم نیست به مردم گفته شود که «همهچیز با اجازه و اذن رهبری پیش خواهد رفت»؛ چراکه ما این را یقین داریم و از این جهت به مسئولانمان اعتماد داریم. بلکه باید با صدای بلند به مردم گفته شود که مثلاً به هیچوجه از «غرامت تکتک صدمات واردشده، خونبهای شهیدان و دیه جانبازان این جنگ» نخواهید گذشت؛ یا اینکه «مدیریت تنگه هرمز را وارد مرحلهای جدید خواهیم کرد و قواعد حقوقی و اِعمال مدیریت جدید در تنگه هرمز، آسایش و پیشرفت را به نفع همه ملتهای منطقه رقم خواهد زد و مواهب اقتصادی آن، دل ملت را شاد خواهد کرد»؛ یا اینکه تا زمانی که شروط «تعهد به عدم تجاوز، استمرار کنترل ایران بر تنگه هرمز، پذیرش غنیسازی، رفع همه تحریمهای اولیه و ثانویه، خاتمه تمامی قطعنامههای شورای امنیت و شورای حکام، پرداخت خسارت ایران، خروج نیروهای رزمی آمریکا از منطقه و توقف جنگ در همه جبههها، از جمله علیه مقاومت اسلامی قهرمان لبنان» محقق نشده است، برگهای برنده ایران رها نخواهد شد.
نگرانی مردم این است که آیا در نهایت، مطلوب امام شهید و امام حاضر ـ که در سخنان صریح و عمومیشان بیان شده ـ محقق خواهد شد، یا اینکه برخی تلاش میکنند رهبری را به کاهش سطح مطالبات در گرفتن حق مردم از دشمن راضی کنند و بار دیگر اجازه پیگیری همان راهبردهای تکرارشده و بینتیجه پیشین را در تعامل با دشمنی بگیرند که اکنون پدر و امام ما را نیز به شهادت رسانده است؟
حتماً هیچ توافقی بدون اذن رهبری انجام نخواهد شد، به یاری خدا؛ اما آیا این توافق احتمالی، لزوماً مطلوب رهبری نیز هست، یا صرفاً برای آن اجازه گرفته شده است؟ همانگونه که ابنابیسرح با اجازه پیامبر زنده ماند، و اجازهگیرندگانِ ماجرای تبوک با اجازه پیامبر در مدینه ماندند، و محمد بن ابیبکر با اجازه امیرالمؤمنین والی مصر شد، و اصل مذاکرات برجام نیز با اجازه رهبری پیش رفت. اما نه زندهماندن ابنابیسرح مطلوب پیامبر و مفید برای جامعه اسلامی بود، نه جهاد نکردن بخشی از جامعه اسلامی در تبوک پسندیده بود، نه ولایت محمد بن ابیبکر به تثبیت حکومت حق در مصر انجامید، و نه برجام موجب گشایش اقتصادی شد؛ بلکه به تصریح رهبری و بر اساس تجربه عینی، خسارت محض بود. در همه این موارد نیز، دستور و مطلوب اولیهای از جانب امام جامعه وجود داشت: اینکه ابنابیسرح کشته شود، مؤمنان همگی به جهاد بیایند، شخص دیگری والی مصر شود، و مذاکره با آمریکا تنها با رعایت خطوط قرمزِ تصریحشده انجام گیرد. اما در همه این نمونهها، افرادی که نظر متفاوتی داشتند ـ و لزوماً خائن و منافق هم نبودند ـ مسیر دیگری را پی گرفتند و برای آن، از رهبر زمان خود اذن و اجازه گرفتند.
مردم نگران همین مسئلهاند؛ و این نگرانی نه به معنای خائن یا منافق دانستن مسئولان و برهمزدن وحدت مقدس است، و نه به معنای ضعیف دانستن رهبر انقلاب. پس بهجای فرافکنی و متهمکردن مردم، باید این نگرانی را جدی گرفت، آن را ارج نهاد و برای رفع آن تلاش کرد.

۱. مکه فتح شده و پیامبر (ص) دستور عفو همه را داده است غیر از افرادی انگشتشمار که دستور قتلشان را داده ولو اینکه به پرده کعبه آویزان شده باشند. عبدالله بنابیسرح یکی از آنهاست. او اما در بین بزرگان مسلمین آشنا دارد؛ عثمان برادر رضاعی اوست و متوسل به او میشود. عثمان همراه ابنابیسرح در مجلس عمومی وارد بر پیامبر میشود و طلب شفاعت میکند. پیامبر سکوت میکنند. دستور قبلاً آمده بود و شأن پیامبر خدا نیست که دستورشان را دوبار تکرار کنند و این مومنین هستند که نباید بگذارند با کسب اجازههای بزرگان، آنچه مطلوب رسول خدا و رهبر جامعه است بر زمین بماند. عثمان دوباره طلب شفاعت میکند و از پیامبر اجازه میگیرد که ابنابیسرح بین مومنان بماند. پیامبر بعد از سکوتی بیثمر، اجازه میدهند. بعداً از پیامبر پرسیدند که چرا در ابتدای کار سکوت کردید و ایشان فرمودند که من دستور به قتل او داده بودم و منتظر بودم یکی از مومنان حاضر به دستور سابقم عمل کند ولی نکردند و شد آنچه شد. ابنابیسرح طبق دستور باید به درک واصل میشد و به نفع خود مسلمین هم بود؛ ولی اجازه گرفتنهای بزرگان از رهبر جامعه، مانع شد و بعدها این شخص فاسد، والی مصر هم شده و ظلمش فریاد مردم را بلند میکند.
۲. بعد از فتح مکه و تثبیت قدرت مسلمانان در شبهجزیره عربستان، ابرقدرت زمان یعنی روم به وحشت افتاده و در تدارک حمله نظامی به مسلمین است. پیامبر(ص) که باور به «الله اکبر» و ابرقدرتی خدا دارد، تصمیم به ایستادگی و جهاد در مقابل رومیان دارد. فرمان جهاد توسط رهبر جامعه صادر میشود ولی برخی مومنین سختشان است، هرچند نمیخواهند با پیامبر(ص) هم مخالفت کنند. خب راهش چیست؟ بروند و با پیامبر صحبت کنند و سعی کنند از ایشان اذن و اجازه بگیرند که در جهاد شرکت نکنند و پیامبر اجازه دهد که مدینه مثل شهرهای دیگر دنیا باشد که در مقابل زورگویان، قاعد و نِشستهاند و زندگی ذلیلانهشان را میکنند. «وَإِذَا أُنزِلَت سُورَةٌ أَن آمِنُوا بِاللَّهِ وَجَاهِدُوا مَعَ رَسُولِهِ استَأذَنَكَ أُولُو الطَّولِ مِنهُم وَقَالُوا ذَرنَا نَكُن مَعَ القَاعِدِينَ»(توبه، ۸۶) دستور این است که «ایمان به خدا بیاورید» و واقعاً باور کنید و در عمل هم نشان دهید که خدا و قدرت خدا را قبول دارید و از قدرتهای ظاهری نترسید، و «جهاد همراه با رسول» کنید و رهبر جامعه را در مقابله با دشمنان خدا تنها نگذارید و او را با فشارها و تحلیلهای غیرتوحیدی و ضعفهای اجراییتان وادار نکنید که اجازه به ترک جهاد دهد. ولی برخی از «اولو الطول» و بزرگان و صاحبان قدرت در جامعه اسلامی، به جای تلاش برای تحقق کامل جهاد، رو به «اجازه و اذن گرفتن» از رسول میآورند و میگویند «بگذار ما هم از قاعدین باشیم». «رَضُوا بِأَن يَكُونُوا مَعَ الخَوَالِفِ وَطُبِعَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم فَهُم لَا يَفقَهُونَ»(۸۷) این جماعتِ بزرگان هرچند مخالفت با رسول خدا نکردند و برای خواستهشان به دنبال اذن و اجازه ایشان بودند، ولی راضی شدند به اینکه مانند مخالفتکنندگان، اهل جهاد و هزینه دادن در راه خدا نباشند و عملاً همراه آنها باشند. «لَٰكِنِ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ جَاهَدُوا بِأَموَالِهِم وَأَنفُسِهِم وَأُولَٰئِكَ لَهُمُ الخَيرَاتُ وَأُولَٰئِكَ هُمُ المُفلِحُونَ»(۸۸) ولی مومنان واقعیِ همراه با امام و رهبر جامعه، وقتی دستور خدا و خواسته رسول خدا را متوجه شدند، با تمام وجود و داراییشان برای پیادهسازی آن تلاش کردند، نه اینکه تمام تلاششان را بکنند که اجازه رسول را برای طراحیهایشان بگیرند. و همین مومنان و مجاهدان در میدان و خیابان هستند که رستگار خواهند شد و به مقصودشان خواهند رسید به یاری خدا.
۳. قیس بن سعد والی امیرالمؤمنین(ع) در مصر، بر اثر توطئه معاویه به مشکل خورده است. بزرگانِ پیرامون امیرالمؤمنین اصرار دارند که ایشان قیس را برکنار کرده و محمد بن ابیبکر را جای او به ولایت مصر بگمارد. امیرالمؤمنین مخالف هستند و اعتقاد دارند که شرایط مصر پیچیده است و محمد هرچند سردار بزرگی است، ولی نمیتواند این صحنه را جمع کند و شکست خواهد خورد و باید شخص دیگری را به این سمت گماشت. اما فشار و اصرار بزرگان کار خود را میکند و بالاخره اجازه ولایت محمد بن ابیبکر بر مصر را میگیرند. مدتی بعد، خبر شهادت محمد به امام میرسد و داغ بر دل ایشان گذاشته میشود: «وَ قَد أَرَدتُ تَولِيَةَ مِصرَ هَاشِمَ بنَ عُتبَةَ وَ لَو وَلَّيتُهُ إِيَّاهَا لَما خَلَّى لَهُمُ اَلعَرصَةَ وَ لاَ أَنهَزَهُمُ الفُرصَةَ» (خ۶۸ نهج) «مىخواستم حكومت مصر را به هاشم بن عتبه بسپارم، و اگر او را فرماندار مصر کرده بودم، عرصه را برای دشمن خالی نمیکرد و به آنان فرصت نمیداد.» و نتیجه شد از دست دادن مصر طی حوادث بعدی.
۴. برجام هم که دیگر نیاز به توضیح ندارد که «وَ ما قَومُ لوطٍ مِنکُم بِبَعیدٍ».
(ادامه در پیام بعد)
حسرت گرگها برای یک ایران معمولی
🔴 «یک کشور معمولی حتماً اجازه میداد که کشتیهای نابودگر ما عبور کنند، ولی ایران یک کشور معمولی نیست. آنها توسط دیوانگان راهبری میشوند.» 🔥 میدانید منظورش از «کشور معمولی» چیست؟ منظور یک گرگ وحشی از موجودات معمولی چه میتواند باشد؟ معلوم است دیگر. گوسفندهایی که به طور معمولی و نایس زندگی میکنند و علف میخورند و از صحرا لذت میبرند و هروقت هم که گرگ بزرگ اراده کرد که یکی از آنها را بدَرَد، اعتراضی ندارند و مجبورند بگذارند کارش را بکند.آخر ما چرا اینگونه هستیم و نمیخواهیم مثل این کشورهای معمولی در منطقه باشیم که میگذارند روزانه مثل یک گاو شیرده دوشیده شوند و در موقع نیاز مثل یک گوسفند دریده شوند و نظم حاکم بر دنیا را هم به هم نزنند و بگذارند طاغوتها و مستکبرین و قلدرها زور بگویند و مردم مستضعف هم زور بشنوند و پیشرفت نکنند؟
✊ حالا اگر یک ملت نخواست بردگی اینها را بکند و خواست که فقط خدا را اطاعت و بندگی کند و خدا را بزرگتر از همه قدرتها دانست و «الله اکبر» را واقعاً باور کرد و معنا بخشید، چه میشود؟ قاعدتاً میشود «دیوانه»! یعنی کسی که مثل بقیه نیست و عادی نیست.
✅ این حرف امروز ترامپ، بعد از شکستی که در بازگشایی نظامی تنگه هرمز خورد، حرف جدیدی نیست. این گفتار، گفتار تمام طاغوت ها و مستکبران در طول تاریخ بشریت است به تصریح قرآن:«كَذَٰلِكَ مَا أَتَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا قَالُوا سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ» ﴿ذاریات ٥٢﴾هیچ رسولی در طول تاریخ برای مردم نیامد، مگر اینکه گفتند و فضاسازی رسانه ای کردند که او ساحر یا دیوانه است. ساحر است چون واقعیتهایی که به مردم نشان میدهد، در نظام فکریای که مستکبرین برای مردم ساخته اند، تخیلی است. و دیوانه است چون مردم معمولی در مقابل زورگویان، اینگونه به خدا تکیه نمیکنند و پرچم توحید و استقلال برنمیدارند.
❗ آنقدر این گفتار و پروپاگاندای رسانه ای توسط مستکبرین تاریخ به همین شکل تکرار شده، که خداوند با تعجب میگوید: «أَتَوَاصَوْا بِهِ» (ذاریات 53) آیا همدیگر را توصیه به این گفتار و راهبرد رسانه ای میکنند؟! همه شان در طول تاریخ در مقابل همه رسولان و مبعوث شدگان الهی همین حرف را میزنند و آنها را دیوانه میخوانند! «بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ» ﴿ذاریات ٥٣﴾ بلکه این حرف از روی طغیان این مستکبرین است؛ این حرف ترامپ هیچ تفاوتی با حرف مستکبران قوم نوح و عاد و ثمود و نمرود و فرعون ندارد، با این تفاوت که این بار تنها یک امام و رسول نیست که مبعوث شده است، بلکه یک «امّت» مبعوث شده است و اینان هستند که دارند حرکت امروز انقلاب اسلامی ایران را راهبری میکنند و با رها نکردن خیابان و رها نکردن مطالبه خواسته های به حق رهبرشان در احقاق حقوق مردم مظلوم ایران و جبهه مقاومت، جریان دیپلماسی و سیاسی را هم راهبری و هدایت میکنند طوری که هیچگونه راهی برای رضایت طاغوتهایی مثل ترامپ نگذارند.
❓ در مقابل این فضاسازی رسانهای چه باید کرد؟ در مقابل فشار طاغوت برای رام شدن این مردم پرخروش که در ادامه همین پیام میگوید «ما در آینده آنها را بسیار سختتر و خشنتر خواهیم زد، اگر آنها توافقشان را امضا نکنند، سریع.» چه باید کرد؟«فَتَوَلَّ عَنْهُمْ» (ذاریات 54) هیچ اهمیتی به این حرفها ندهید و هیچ کاری به آنها نداشته باشید! «فَمَا أَنْتَ بِمَلُومٍ» ﴿ذاریات ٥٤﴾ و هیچ کس حق ندارد شما را به خاطر بی توجهی به حرف این زورگویان سرزنش کند. آن کسی باید سرزنش شود که باور به قدرت خدا ندارد و به خاطر ترس از قدرت ظاهریِ این زورگویان، رضایت خدا و رضایت امام جامعه و رضایت مردم مومن را کنار گذاشته و به خاطر ضعف خودش، در پی اجازه گرفتن برای گشودن راه رهایی و فرار برای مستکبرین است. «وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَىٰ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ» ﴿ذاریات ٥٥﴾ و ما باید مدام لزوم حضورمان در میدان و مطالبه حقوق مسلم مردم ایران را به همدیگر تذکر دهیم و بدانیم که این حتماً به نفع ماست و به یاری خدا پیروزی از آن مومنین است.
این ملعون که این طور عصبانیتش را از حضور مردم ابراز میکند، به خوبی قدرت مردم را متوجه شده و به آن اعتراف میکند. بله، قدرت و اعتبار و جایگاه مردم در نظام جمهوری اسلامی از هر مسؤولی بالاتر است و این است مردمسالاری حقیقی و توحیدی که دموکراسیهای دروغین غربی با آن بیگانه هستند. و خدا هم با همین قدرت مومنین، رسولش را کمک میکند: «هو الّذی أیّدک بنصره و بالمؤمنین» (62 انفال) و مومنین، همرتبه با نصرت الهی، دو عامل یاریکننده و تأییدکننده رسولان الهی هستند. حرف ما با این وطنفروشان و اربابانشان هم یک چیز بیشتر نیست :«قل موتوا بغیظکم» (119 آل عمران). از دست این مردم عصبانی باشید و از این عصبانیت بمیرید. ما مردم، صحنه را خالی نمیکنیم و به یاری خدا پرشورتر از قبل در صحنه حاضر خواهیم شد و دست از مطالبه برای تحقق تمام شروط پیروزی - از جمله عقبنشینی رژیم صهیونیستی از جنگ با حزبالله - بر نخواهیم داشت و قدرت خودمان را بیش از پیش به رخ جهانیان خواهیم کشید و برای برخی سستدلان در داخل هم قوت قلب خواهیم بود که نکند به بهانه عدم همراهی مردم اتفاقی رقم بخورد که قهر خدا را در پی داشته باشد و باعث عقبگرد شود.
پاسخی 3 دقیقهای به یک سوال پرتکرار در این شرایط: برای رسیدن به پیروزی کامل در این جنگ و عدم عقبگرد، ما مردم جز حضور در تجمعات، چطور میتوانیم مطالبه کنیم؟
خلّصنا من النار یا ربّ امشب ورد زبان میلیونها نفر از مردم مومن ایران و عراق و لبنان و افغانستان و پاکستان و ... این بخش از دعای جوشن کبیر است که صد بار از پروردگار خود آرزوی خلاصی و نجات از «آتش» میکنند.
❓اما حقیقت آتش چیست و چگونه از آن خلاصی حاصل میشود؟
🟢 خدا خودش در قرآن راه خلاصی از آتش را گفته است: «وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ» (هود 113) اگر میخواهید آتش کوچکترین تماسی با شما نداشته باشد، باید یک کار کنید: به سمت ظالمان متمایل نشوید!
🔥 آتش جهنم با آتشهای دنیایی تفاوت دارد. اوّلاً هیزم آتش جهنم، همان مردمان ظالم و کافر به راه حق هستند: «واتّقوا النار التی وقودها الناس و الحجارة» (بقره 24، ممتحنه 6) که از شدت سوختنشان، سنگ را هم به هیزم تبدیل میکنند. و ثانیاً حقیقتِ این آتش در این دنیا هم بر کافران احاطه دارد و داخل در آن هستند :«يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذَابِ وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكَافِرِينَ» (عنکبوت 54) و اینگونه نیست که صرفاً بعداً قرار است وارد آتش بشوند.
🔺 پس خلاصی از آتش و نار میخواهیم؟ باید از کافران و مستکبران خلاصی بیابیم، همانهایی که در این دنیا آتش جهنم آنها را احاطه کرده و در آن دنیا هم هیزم آتش هستند و خودشان آتش میشوند.
از این روست که خدا میگوید به هیچ وجه به سمت این ظالمان و مستکبران نروید. «رکون» به این معنا نیست که ذیل آنها برویم یا رسماً لباس ارتش آمریکا بپوشیم یا به عنوان خبرنگار اینترنشنال فعالیت کنیم. «رکون» یعنی اینکه در همینجا که هستیم و با همین ادعای ایمان که داریم، به سمت آمریکا حتی کمی متمایل بشویم و تکیه کنیم: به گفتهها و تحلیلهای رسانههای دشمن اتکا کنیم و میل به پیگیری آنها داشته باشیم؛ ارتباطات اقتصادیمان را به جای کشورهای اسلامی و همسو با مقاومت، با کشورهای غربی ببندیم و امید به همراهی اقتصادی آنها داشته باشیم؛ گردشگریمان را به جای اینکه بر پایه ملل مسلمان و همسو با انقلاب اسلامی ببندیم، روی دلارهای توهمی چشمآبیها و انسانهای فاسد ببندیم؛ برای حل مشکلاتمان به جای اینکه دنبال پیشرفت و تقویت توان داخلی و رفع فساد و بیعدالتی باشیم، تمایل به امتیاز دادن و وادادن در مقابل مستکبرین داشته باشیم؛ سیاستگذاریها و طراحیهای راهبردیمان را مبتنی بر علوم انسانی کفرآمیز غربی - و نه استفاده از تجربه بشری در چهارچوب توحیدی- انجام بدهیم؛ و صدها رفتار ریز و درشتِ دیگر ما که مصداق رکون به ظالمان و کافران و مستکبران است و نتیجهای جز تماس با آتش و مبتلا شدن به جهنم نخواهد داشت.
🟢 خدا در ادامهی همان آیه 113 سوره هود میگوید: «وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ» ای مؤمنان باور کنید که شما هیچ یار و یاور واقعی غیر از خدا ندارید! اگر خدا را قابل ندانستید که کامل تحت سرپرستی او بروید، و به دیگران تمایل پیدا کردید، بدانید که یاری نخواهید شد و کسی نمیتواند از آتشی که به سمتش رفته اید، نجاتتان دهد.
آری ما مومنان در این شب قدر که سرنوشت تک تک انسانها و تک تک امتها و سرنوشت یک سال آینده جهان رقم میخورد، باید از ته دل دعا کنیم که خدا همه ما را از آتش نجات دهد و هرگونه امید و خوشبینی و دلخوشی و اعتماد ما را به مستکبران عالم و ظالمان جزیره اپستین از بین ببرد.
❗این جنگ و آتشِ دنیایی که آنها در این کشور برافروخته اند، از این زاویه فرصت بزرگ و نعمتی است که به ما بفهماند بعد از جنگ چگونه کشورمان را اداره کنیم، و بر مومنان در سراسر دنیا حجت را تمام کند که هرچه زودتر خودشان را از آتش اصلی در دنیا و آخرت رها کنند و جبهه و خطشان را از آمریکا و رژیم صهیونیستی جدا کنند و تصمیم بگیرند که کدام سمت تاریخ میخواهند بایستند.
خدا مینازد به امت خامنهای برش پنجم - 1404 هجری شمسی - مردم ایران، امت خامنهای
ملت ایران تحت رهبری امام خامنهای در مسیر پیشرفت قدم برداشته و میخواهد ثابت کند که میتوان روی پای خود ایستاد و رشد هم کرد و ارزشهای انسانی و توحیدی را هم تعالی بخشید. تحریمهای ظالمانه در کنار طراحیهای مختلف منطقهای برای نابود کردن ایران و متوقف کردن پیشرفت ایران از جانب دشمن کلید خورده است و با قدرت در حال پیگیری است. در داخل هم که جریان نفاق و فساد عملاً همدست دشمن است. مقاومت و صبر مردم در مقابل ظلم آمریکا و فشار شدید خارجی، در کنار متوقف نشدن موتور حرکتی مردم ایران باعث عصبانیت دشمن شده و سعی دارد نهایت توانش را برای متوقف کردن آنها به کار بگیرد.
خدا مأموریت مهمی از این امت مقاوم میخواهد، امت مستضعفی که قرار است الگوی مردم دنیا شود که میتوان بدون وابستگی به قدرتهای بزرگ دنیایی هم پیشرفت کرد و ذلیل و حقیر نبود و با نشان دادن ایستادگی خود، مقدمه ظهور حضرت حجت علیه السلام شود.
دشمن دو چیز را خوب فهمیده: یکی قدرت امام امت و نقش بینظیر او در رقم خوردن این مقاومت و رشد؛ و دیگری وجود منافقین و ضعیفالایمانهای داخلی که میتوانند به خوبی خط حرکتی جمهوری اسلامی را به سمت دلخواه غرب سوق دهند. از این رو تصمیم میگیرد که امام امت را حذف کند و زمینه را برای نابودی ایران یا روی کار آمدن گروه دوم فراهم کند. نقشه ی شیطانی آشنایی است و قبلاً هم شیطان توانسته بوده بعد از نهضت نبی اعظم (ص)، عناصری را سر کار بیاورد که انحراف بزرگ در امت ایجاد شود.
اما دشمن یک چیز را خوب نفهمیده بود و امامِ امتِ ما هم این نفهمی را بارها به رویشان آورده بود: مردم ایران و امت امام خامنهای را! این بار به خلاف امت موسی که امامشان آنها را به «القوم الفاسقین» توصیف کرد، و به خلاف امت محمد که در قرآن عتابشان کرد، و به خلاف امت علی که اشباهالرجال خطابشان کرد، امام خامنهای بارها از امتش تمجید کرد حتی در آخرین صحبتش که اینچنین توصیفشان کرد: «ملّت ایران درسهای اسلامی و شیعیِ خودش را خوب بلد است؛ میداند که چه کار کند. امام حسین (علیه السّلام) فرمود: مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَ یَزید؛ کسی مثل من، با کسی مثل یزید بیعت نمیکند. ملّت ایران در واقع میگویند: ملّتی مثل ما، با این فرهنگ، با این سابقه، با این معارف عالی، با سردمدارانی مثل افراد فاسدی که امروز در آمریکا بر سر کارند، بیعت نخواهد کرد. ... جمهوری اسلامی عبارت است از ملّت ایران، این ملّت پابرجا، این ملّت مستحکم، این ملّتی که حاضر است برای پیشرفت خودش زحمت بکشد، کار کند، تلاش کند.»
اگر امت موسی به پیامبرش گفت که کارهای سخت از ما نخواه و ما را به جنگ با قدرتمندان نفرست و «تو و خدایت بروید و بجنگید و ما اینجا نشستهایم!»؛ ولی امت خامنهای فریاد میزد که «خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست» و به قول امامشان «عاشق مبارزه با صهیونیستهاست» و به امامش التماس میکرد که اجازه جهاد و مقابله با زورگویان عالم را به آنها بدهد.
اگر امت محمد بعد از رحلت ایشان در خانههایشان نشستند و دستور پیامبر (ص) را بر تبعیت از ولایت، سهل گرفتند و امیرالمؤمنین (ع) به همراه خانم فاطمه زهرا سلامالله علیها که دختر پیامبرشان بود، کوچه به کوچه میگشتند و درب خانهها را برای یاری میزدند، ولی کسی جواب نمیداد؛ ولی امت خامنهای بعد از شهادت امامشان، در شبهای تاریک و سرد و زیر صدای موشکباران دشمن وحشی کوچه به کوچه گشتند و ندای «الله اکبر» سر دادند و عاشقانه ایستادگی خودشان را بر راه امامشان ابراز کردند.
اگر مردم کوفه با آمدن خبر حرکت سپاه شام ترسیدند و پشت امامشان را خالی کردند تا غریبانه شهید شود و میراث و آموزههایش که هیچ، حتی خانواده و کاروانش هم اسیر و غارت شود؛ ولی امت خامنهای با خبر که هیچ، حتی با آمدن و حضور قطعی ناوگان عظیم هوایی و دریایی آمریکا و اسرائیل - دو قدرت اتمی و دارای بزرگترین لشکرهای دنیا - هم عقب نکشید و پشت امامش را خالی نکرد و با وجود همه فشارها و سختیهای اقتصادی، به دعوت امامش در 22 دی و 22 بهمن با شوری بیشتر از قبل در صحنه حاضر شد و بعد از شهادت امامش هم از ترس اینکه میراث و آموزههایش تضعیف شود، این حضور را به حضور روز و شب در میدان تبدیل کرد.
این امتی که پیامبر خدا را ندیده، امام معصوم الهی را ندیده، 1400 سال با نزول وحی فاصله داشته، این حجم از فشار اقتصادی و تهاجم فرهنگی و جنگ رسانهای و شناختی را تحمل کرده و خیانت و فساد برخی مدعیان و خواص را دیده، ولی باز روی آرمانهای خودش ایستاده و آیات قرآن را تک به تک مصداق بخشیده، این امت را خدا به آن مینازد و امامش هم با دلی آرام و قلبی مطمئن به سمت خدا میرود و میداند که آنها نخواهند گذاشت مسیر انقلاب تغییر کند و دشمن به آرزو و هدفش از شهید کردن او برسد بعون الله تعالی
خدا مینازد به امت خامنهای برش چهارم - ده سال ابتدایی انقلاب اسلامی ایران - مردم ایران
امت خمینی (ره) حدود 1400 سال بعد از بعثت پیامبر (ص) قیام کرده و نظامی بر پایه توحید شکل داده است تا بتواند وعده خدا را مبنی بر پیروزی مستضعفین و برپایی عدالت جهانی محقق کند. ده سال ابتدایی انقلاب پر از حوادث و فشارهای شدید خارجی و داخلی از سوی قدرتهای جهانی و منطقهای و منافقان داخلی و غربگرایان و شرقگرایان و طرفداران اسلام آمریکایی از متحجران و لیبرالهاست.
بعد از ده سال، زمان رحلت امام این امت فرا میرسد. توصیف این امت را بهتر است از زبان خود امام در وصیتنامهشان بشنویم: «من با جرأت مدعی هستم که ملت ایران و توده میلیونی آن در عصر حاضر بهتر از ملت حجاز در عهد رسول الله ـ صلی الله علیه وآله ـ و کوفه و عراق در عهد امیرالمؤمنین و حسین بن علی ـ صلوات الله و سلامه علیهما ـ میباشند.» دقت کنید؛ امامی که با هیچکس تعارف نداشت و صریح حرفهایش را حتی به نزدیکترین شاگردان و یارانش میزد، میگوید «با جرأت» مدعی این امر هستم و نه حتی با احتمال و تحلیل و ... . این فقیه و دینشناس به معنای واقعی کلمه چرا این حرف را میزند؟
«آن حجاز که در عهد رسول الله ـ صلی الله علیه وآله ـ مسلمانان نیز اطاعت از ایشان نمیکردند و با بهانههایی به جبهه نمیرفتند، که خداوند تعالی در سوره «توبه» با آیاتی آنها را توبیخ فرموده و وعده عذاب داده است. و آنقدر به ایشان دروغ بستند که به حسب نقل در منبر به آنان نفرین فرمودند. و آن اهل عراق و کوفه که با امیرالمؤمنین آنقدر بدرفتاری کردند و از اطاعتش سر باز زدند که شکایات آن حضرت از آنان در کتب نقل و تاریخ معروف است. و آن مسلمانان عراق و کوفه که با سیدالشهدا ـ علیه السلام ـ آن شد که شد. و آنان که درشهادت دستْ آلوده نکردند، یا گریختند از معرکه و یا نشستند تا آن جنایت تاریخ واقع شد. اما امروز میبینیم که ملت ایران از قوای مسلح نظامی و انتظامی و سپاه و بسیج تا قوای مردمی از عشایر و داوطلبان و از قوای در جبههها و مردم پشت جبههها، با کمال شوق و اشتیاق چه فداکاریها میکنند و چه حماسهها میآفرینند. و میبینیم که مردم محترم سراسر کشور چه کمکهای ارزنده میکنند. و میبینیم که بازماندگان شهدا و آسیبدیدگان جنگ و متعلقان آنان با چهرههای حماسه آفرین و گفتار و کرداری مشتاقانه و اطمینانبخش با ما و شما روبهرو میشوند. و اینها همه از عشق و علاقه و ایمان سرشار آنان است به خداوند متعال و اسلام و حیات جاویدان . در صورتی که نه در محضر مبارک رسول اکرم ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ هستند، و نه در محضر امام معصوم ـ صلوات الله علیه ـ. و انگیزه آنان ایمان و اطمینان به غیب است. و این رمز موفقیت و پیروزی در ابعاد مختلف است. و اسلام باید افتخار کند که چنین فرزندانی تربیت نموده، و ما همه مفتخریم که در چنین عصری در پیشگاه چنین ملتی میباشیم.» و این بار امام یک امت افتخار میکند به اینکه در پیشگاه یک چنین ملتی حاضر است! نه اینکه از امتش به خدا شکوِه و گلایه برد و نه اینکه فقط امت افتخار کند که در پیشگاه امامش حاضر است.
و از همین روست که امامِ امتِ خمینی به مردمش در همین وصیتنامه میگوید: «با دلی آرام و قلبی مطمئن و روحی شاد و ضمیری امیدوار به فضل خدا از خدمت خواهران و برادران مرخص، و به سوی جایگاه ابدی سفر میکنم. و به دعای خیر شما احتیاج مبرم دارم. و از خدای رحمان و رحیم میخواهم که عذرم را در کوتاهی خدمت و قصور و تقصیر بپذیرد. و از ملت امیدوارم که عذرم را در کوتاهیها و قصور و تقصیرها بپذیرند. و با قدرت و تصمیم اراده به پیش روند و بدانند که با رفتن یک خدمتگزار در سدّ آهنین ملت خللی حاصل نخواهد شد که خدمتگزاران بالا و والاتر در خدمتند، و الله نگهدار این ملت و مظلومان جهان است.»
و از امیدی که به آینده دارد میگوید به خاطر شناختش از امتش: «و اینجانب با آنچه در ملت عزیز از بیداری و هوشیاری و تعهد و فداکاری و روح مقاومت و صلابت در راه حق میبینم و امید آن دارم که به فضل خداوند متعال این معانی انسانی به اعقاب ملت منتقل شود و نسلاً بعد نسل بر آن افزوده گردد.» و قرار است این نسلها بعداً خودشان را نشان دهند! ...
خدا مینازد به امت خامنهای برش سوم - دهههای سی تا شصت هجری قمری - مردم عراق
مردم کوفه و عراق مهمترین امتی هستند که در دوگانه علوی-عثمانی و در فتنه بنیامیه در امت اسلام، سمت امیرالمؤمنین علیهالسلام ایستادهاند و ادعای تشیع و ایستادن با امام حق را دارند. امیرالمؤمنین با اصرار زیاد همین مردم، بعد از بیست و پنج سال خانهنشینی، خلافت را پذیرفتند و مرکز خلافت را هم به عراق و کوفه منتقل کردند. اما امت علی علیه السلام با او کاری کردند که این اسطوره سخنوری آن نامردها را مخاطب قرار داد و گفت «یا أشباه الرجال و لا الرجال» و وصف آن امت در تاریخ جاودانه شد.
حدود بیست سال بعد هم همین امت بعد از دعوت پرشور از امامشان برای بیعت با ایشان و مقابله با یزید و بنیامیه، به صرفِ «خبرِ سپاه شام» و نه حتی کوچکترین امارهای از حرکت کردن واقعی سپاه شام، امامشان را تنها گذاشتند و باز هم شد آنچه شد و دوباره جریان عقبگرد و ارتداد تکرار شد و اهل بیت گفتند که «ارتد الناس بعد قتل الحسین الا ثلاثة او اربعة».
امیرالمؤمنین علیه السلام و امام حسین علیه السلام هردو از امت خود ناراضی بودند هنگام شهادتشان و این ذلت را زینب کبری سلام الله علیها در کوفه با فریاد خویش به روی مردم آن زمانه آورد که «يَا أَهْلَ الْكُوفَةِ يَا أَهْلَ الْخَتْلِ وَالْغَدْرِ وَالْخَذْلِ أَلَا فَلَا رَقَأَتِ الْعَبْرَةُ وَلَا هَدَأَتِ الزَّفْرَةُ إِنَّمَا مَثَلُكُمْ كَمَثَلِ الَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَها مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْكاثاً تَتَّخِذُونَ أَيْمانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ هَلْ فِيكُمْ إِلَّا الصَّلَفُ وَالْعُجْبُ وَالشَّنَفُ وَالْكَذِبُ وَمَلَقُ الْإِمَاءِ وَغَمْزُ الْأَعْدَاءِ» «ای مردم کوفه، ای مردمان حیلهگر و خیانت کار! گریه میکنید؟ اشک چشمانتان خشک نشود و نالههایتان آرام نگیرد. همانا که کار شما مانند آن زنی است که رشته خود را پس از محکم یافتن، یکی یکی از هم میگسست، شما نیز سوگندهای خود را در میان خویش، وسیله فریب و تقلب ساختهاید. آیا در میان شما جز وقاحت و رسوایی، سینههای آکنده از کینه، دو رویی و تملق، همچون زبان پردازی کنیزکان و ذلت و حقارت در برابر دشمنان چیز دیگری نیز یافت میشود؟»
«أتَبْكُونَ أَخِي؟! أَجَلْ، وَالله فَابْكُوا فَإِنَّكُمْ أَحْرَى بِالْبُكَاءِ فَابْكُوا كَثِيراً وَاضْحَكُوا قَلِيلًا فَقَدْ أُبْليْتُمْ بِعَارِهَا وَمُنيْتُمْ بِشَنَارِهَا وَلَنْ تَرْحَضُوهَا أَبَداً» «آیا بر شهادت برادر من گریه میکنید و زار میزنید؟ آری به خدا سوگند که باید گریه کنید، پس بسیار بگریید و کمتر بخندید. چرا که دامان خود را به ننگ و عار جنایتی آلودهاید که ننگ و پلیدی آن را از دامان خود تا ابد نتوانید شست.»...
خدا مینازد به امت خامنهای برش دوم - ده سال ابتدایی هجرت - مردم مدینه و مهاجران
امت محمد صلی الله علیه و آله توانسته در طی کمتر از ده سال، از جماعتی اندک که زیر شکنجه مشرکان قریش در سختترین فشارها بودند، با صبر و استقامت تبدیل به قدرت برتر شبه جزیره شود که در مقابل دو ابرقدرت آن زمان یعنی ایران و روم هم قد عَلَم کرده و دعوت به توحیدشان میکند.
خداوند این امت را برگزیده «هُوَ اجْتَبَاكُمْ» (77 حج) و به آنها دستور داده که حق مجاهدت و تلاش در راه خدا را به جا بیاورند «وَجَاهِدُوا فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ» و کاری که ازشان خواسته بوده، کار سختی نبوده «وَمَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِي الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ» بلکه امتداد راه پدرشان ابراهیم بوده «مِلَّةَ أَبِيكُمْ إِبْرَاهِيمَ» تا اینکه این امت با الگو گرفتن از رسول خدا، الگویی برای مردم دنیا شود در موحدانه زیستن و بندگی نکردن غیرخدا و رستگاری توأمان در دنیا و آخرت «لِيَكُونَ الرَّسُولُ شَهِيدًا عَلَيْكُمْ وَتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ» (77 حج).
امت محمد صلّی الله علیه و آله مأموریتش را خوب پیش برده و خدا از آنها راضی است وقتی در سختترین شرایط همچون محاصره در حدیبیه هم با رسول خدا بیعت میکنند که تا آخرین قطره خونشان همراه او باشند «لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ» (18 فتح) و نتیجه این رضایت هم آرامش قلبی و همچنین فتح و پیروزی نزدیک است «فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا» (18 فتح) که با فتح مکه محقق میشود.
ولی بعد از فتح مکه مأموریت مهمی که خدا از این امت خواسته تمام نشده است، امت مستضعفی که خداوند میخواهد پیشوایان امتها و وارثان زمین شوند «وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ» (5 قصص).
امّا امت محمد (ص) در سالهای آخر عمر ایشان چه میکند؟ جریان نفاق قویای به وجود آمده که جریان عمومی را به سمت زمین گذاشتن حرف رسول و ترک قیام و جهاد سوق میدهد و خدا در سوره توبه که در آن زمان نازل شده است، خطاب به مومنین میگوید:« «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ انْفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ» (38 توبه) شما را چه شده که وقتی به شما دستور بسیج شدن و حرکت در راه خدا داده میشود، سنگین به زمین میچسبید؟ «أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الْآخِرَة» (38 توبه) آیا به جای آخرت، راضی به همین زندگی دنیا شدهاید؟!»
اگر جنگی راحت و مأموریتی ساده باشد، پای کار هستند ولی اگر مأموریتی دشوار باشد، دیگر همکاری نمیکنند «لَوْ كَانَ عَرَضًا قَرِيبًا وَسَفَرًا قَاصِدًا لَاتَّبَعُوكَ وَلَكِنْ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ» (42 توبه)
و خدا اینجاست که امت محمّد (ص) را تهدید میکند که اگر در راه خدا حرکت نکنید و بسیج نشوید، عذابتان میکند و قومی دیگر را جایگزین شما در مأموریت خود میکند و هیچ ضرری هم به او وارد نمیشود: «إِلَّا تَنْفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا وَيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَيْئًا ۗ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ» (39 توبه).
و در سوره مائده که آخرین سورهای است که بر پیامبر (ص) نازل شده، باز این امت را تهدید میکند که اگر شما از دین و مسیری که داشتید، برگردید، خداوند قوم دیگری را میآورد که آنها را دوست دارد و آنها هم خدا را دوست دارند، بر مومنین خاکسار هستند و بر کافران محکم، و در راه خدا جهاد میکنند و از سرزنش هیچکس هم نمیترسند: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ ۚ ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ ۚ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ» (54 مائده).
اما با رحلت ایشان، امت محمّد (ص) که باید در صحنه میبود و از دو ثقل و یادگار پیامبر دفاع میکرد تا راه او با قوت ادامه یابد، سستی کرد و: یا دنیا را به آخرت ترجیح داد، یا ترسید، یا مأموریتش و دستور رسولش را جدی نگرفت. به گفتار دختر پیامبرش و معدود مردانی که از عذاب الهی میترسیدند و قومشان را انذار کردند هم گوش نداد و اهل بیت گفتند که «ارتدّ الناس بعد رسول الله إلّا ثلاثة أو أربعة» مردم بعد از رسول خدا (ص) از مسیر حقیقی الهی برگشتند غیر از سه یا چهار نفر، و شد آنچه شنیدهاید از مصائب خاندان رسول خدا (ص) بعد از رحلتشان...
خدا مینازد به امت خامنهای برش اول - حدود 1700 سال پیش از میلاد مسیح علیه السلام - بنی اسرائیل
امت موسی علیه السلام بعد از مقاومت و صبر در مقابل ظلم فرعون، با معجزه الهی از رود نیل گذشته و مشمول عنایت و نعمت خاص الهی شده است: «وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ» (20 مائده): خداوند نبی الهی را در بین آنان قرار داده است «إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنْبِيَاءَ» و توانستهاند حکومت توحیدی شکل دهند «وَجَعَلَكُمْ مُلُوكًا» و اینها نعمتهایی بوده که خدا به هیچ امت و مردمی در جهانِ آن زمان نداده بوده «وَآتَاكُمْ مَا لَمْ يُؤْتِ أَحَدًا مِنَ الْعَالَمِين» (20 مائده).
ولی کار تمام نشده و خدا مأموریت مهمی از این امت میخواهد، امت مستضعفی که قرار است وارث زمین مقدسی شود که برای آنها نوشته شده و به آنها میرسد «يَا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ» (21 مائده) اگر در مسیر حق ثابت قدم بمانند و عقبگرد نکنند «وَلَا تَرْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِين» (21 مائده).
امّا امت موسی چه گفت و چه کرد؟ به ندای رهبر و امامش لبیک گفت؟! نه! گفتند که موسی این کارهای سخت را از ما نخواه! اگر جنگی راحت هست و مأموریتی ساده هست، ما پای کاریم ولی این کاری که از ما میخواهی، لازمهاش درگیر شدن با گروهی پرزور و جبّار است «قَالُوا يَا مُوسَى إِنَّ فِيهَا قَوْمًا جَبَّارِينَ» (22 مائده) و ما هیچوقت با آنها درگیر نمیشویم و وارد سرزمینشان نمیشویم «وَإِنَّا لَنْ نَدْخُلَهَا» مگر اینکه خودشان بروند و کار ساده شود «حَتَّى يَخْرُجُوا مِنْهَا» و آن وقت چَشم، ما دستور خدا را انجام داده و وارد سرزمین موعود میشویم! «فَإِنْ يَخْرُجُوا مِنْهَا فَإِنَّا دَاخِلُونَ» (22 مائده).
از امت موسی معدود مردانی که از عذاب الهی میترسیدند و خداوند نعمت ایمان راستین به آنها بخشیده بود، قومشان را انذار کردند «قَالَ رَجُلَانِ مِنَ الَّذِينَ يَخَافُونَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمَا» (23 مائده) که اگر واقعاً ایمان دارید، بر خدا توکّل کنید و نترسید و وارد مبارزه با آنها شوید که اگر شما اقدام واقعی کنید، حتماً پیروزید «و ادْخُلُوا عَلَيْهِمُ الْبَابَ فَإِذَا دَخَلْتُمُوهُ فَإِنَّكُمْ غَالِبُونَ ۚ وَعَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِين» (23 مائده). اما امت موسی این حرفها به گوشش نرفت و گفتار عمومی مردم مومن زمان موسی این بود که «ما وارد مبارزه با آن زورگویان قدرتمند نمیشویم «قَالُوا يَا مُوسَى إِنَّا لَنْ نَدْخُلَهَا أَبَدًا مَا دَامُوا فِيهَا» (24 مائده)؛ تو و خدایت بروید و بجنگید! «فَاذْهَبْ أَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَا» ما اینجا نشسته ایم و هروقت رفتند، به ما هم بگویید که بیاییم!» «إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ» (24 مائده).
و موسی که در سالهای انتهایی عمر خود بود، از قوم خود نزد پروردگارش شکایت کرد که چه امت فاسقی بودند و دعا کرد که بین او و قومش جدایی بیفتد «قَالَ رَبِّ إِنِّي لَا أَمْلِكُ إِلَّا نَفْسِي وَأَخِي ۖ فَافْرُقْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ» (25 مائده) و دعایش مستجاب شد...
قوم شکور
به لطف نفس رحمانی آقایمان که قرآن و تدبر در قرآن را در این کشور زنده کرد، حتماً تا به حال شنیده اید این آیه را که «و ما محمّدٌ إلّا رسول قد خلت من قبله الرسل» (144 آل عمران) و محمد (ص) که بهترین بندگان خدا در تمام دورانها بوده است هم در پیشگاه خدا رسولی بود از رسولان الهی که «و لقد أرسلنا رسلنا تترا» خداوند این رسولان را پشت هم برای هدایت بندگانش میفرستد؛ «أفإن مات أو قتل انقلبتم علی أعقابکم» اگر او از دنیا برود یا کشته شود، شما مومنین به عقب برمیگردید؟! رهبر و رسول زمان ما که هیچ؛ حتی اگر نبی الهی و پیامبر اعظم (ص) هم بود، مؤمنین حق نداشتند ذرهای به عقبگرد فکر کنند و مسیرشان را عوض کنند.
اما چه چیزی باعث میشود عقبگرد کنیم؟ خدا در چند آیه بعد خودش پاسخ میدهد: «یا أیّها الّذین آمنوا إن تطیعوا الّذین کفروا یردّوکم علی أعقابکم فتنقلبوا خاسرین» (149 آل عمران) ای مؤمنان، اگر از کفار، که به شما حمله کردند و به امام و رهبر و رسول زمانتان جسارت کردند، اطاعت کنید و راهی که آنها دوست دارند را بروید و در مقابل حرفها و پیشنهادات آنها نرم شوید، آنها شما را به عقب بازمیگردانند و نتیجه این عقبگرد هم چیزی جز خسران نیست.
آیا میترسید و نگرانید که بدون امامتان و رهبرتان نتوانید پیروز شوید؟ «بل الله مولاکم» (150 آل عمران) اینطور نیست که کار تمام شده باشد بلکه این الله است که مولا و صاحب و سرپرست شماست. اگر آقا بالای سرمان بود، به لطف خدا بود و نعمت خدا بود و امتداد ولایت و سرپرستی خدا بود و اکنون هم خدا هست و اوست که مولا و یاور اصلی ماست «و هو خیر الناصرین» و او بهترین یاریکننده است و ما برای ادامه دادن راه حق و پیروزی همین برایمان کافی است.
آیا کفار و منافقان داخلی وقیح و امیدوار شدهاند؟ «سنلقی فی قلوب الّذین کفروا الرعب» (151 آل عمران) شما نترسید و بدانید که در آیندهای نزدیک خدا در قلبهایشان ترس خواهد انداخت. این وقاحت و خوشحالی و روحیه گرفتنِ الانشان را نبینید؛ قلبهای همه دست خداست و این از مهمترین جنود و سربازان خداست. خدا اکنون میخواهد که از طرفی خالص در کفر شوند و دچار لعنت ابدی خدا شوند و از رحمتش دور بیفتند (یرید الله ألّا یجعل لهم حظّاً فی الآخرة - 176 آل عمران) و از طرفی میخواهد که مؤمنین را امتحان جهاد و صبر کند (و لمّا یعلم الله الّذین جاهدوا منکم و یعلم الصابرین - 142 آل عمران) ولی وقتش که برسد - و تنها خداست که وقتش را میداند - ترس را در قلبهایشان خواهد انداخت.
باید باور کنید این وعده خدا را زیرا وعده خدا صادق بوده و هست و نشانهاش هم ضرباتی که در همین یک روز به دشمن زدید «و لقد صدقکم الله وعده إذ تحسّونهم بإذنه» (152 آل عمران) «و خدا وعده اش راست بود وقتی به اذن خدا به آن ها ضربه زدید» و تنها چیزی که مانع رسیدن نصرت الهی میشود، خدا ناکرده سست شدن ما «حتّی إذا فشلتم» و دعوا و اختلاف ما در ادامه دادن این مسیر «و تنازعتم فی الامر» و نافرمانی خداست «و عصیتم».
الان وقت سست شدن نیست. ما داغ دیده ایم ولی خم نمیشویم. ما داغ دیده ایم ولی زانویمان به زمین نمیخورد. ما داغ دیده ایم ولی قدمهایمان کوتاه و سست و آرام نمیشود. ما گوش به فرمان خدا در قرآن داده بودیم که سیدعلی را عاشقانه پیروی میکردیم و الان هم خدا همان خداست و قرآن همان قرآن است و مسیر همان مسیر است و به اذن خدا بزرگترین ضربه را به دشمن میزنیم.
الان وقت این است که همه در میدان باشیم و شکرگزار نعمت جمهوری اسلامی ایران که خدا در انتهای همان آیه ابتدای متن فرمود «و سیجزی الله الشاکرین» (144 آل عمران) و صبور باشید و مقاومت کنید که خدا در آینده ای نزدیک به شما قوم شاکر و صبور - که امامشهیدمان بارها این صفت را به ما ایرانیان نسبت داد - اجر ویژه اش را خواهد رساند إن شاء الله.
80 تا 82 انعام: وَحَاجَّهُ قَوْمُهُ ۚ قَالَ أَتُحَاجُّونِّي فِي اللَّهِ وَقَدْ هَدَانِ ۚ وَلَا أَخَافُ مَا تُشْرِكُونَ بِهِ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ رَبِّي شَيْئًا ۗ وَسِعَ رَبِّي كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا ۗ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ - وَكَيْفَ أَخَافُ مَا أَشْرَكْتُمْ وَلَا تَخَافُونَ أَنَّكُمْ أَشْرَكْتُمْ بِاللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ عَلَيْكُمْ سُلْطَانًا ۚ فَأَيُّ الْفَرِيقَيْنِ أَحَقُّ بِالْأَمْنِ ۖ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ - الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ
🔺 «ترساندن» همیشه از ابزارهای مشرکان در مقابله با مومنان و رسولان الهی بوده است که مردم ضعیفالایمان را متأثر کرده و آنها را هم به عاملی تبدیل میکند که این ترس را در جامعه اسلامی ضریب بدهند؛ ترساندن از قدرتهای ظاهراً بزرگ دنیایی که اگر با آنها مخالفت کنی، امنیت و آسایش و خوشبختی از تو گرفته خواهد شد.
🟢 حضرت ابراهیم علیه السلام، این اسطوره توحید و قیام در راه حق، در این آیات با قومش احتجاج و بحث در همین مورد دارد. او در مقابل قومش که او را میترسانند، محکم موضع میگیرد و با صراحت تمام میگوید که از قدرتهایی که آنها در کنار خدا قرار میدهند، نمیترسد (لا أخاف ما تشرکون به) و میداند که اگر فشار و سختی و اذیتی هم از سوی آن قدرتها و خدایان دروغین و نمرودها و فرعونها به او برسد، همه به خواست پروردگار و ربّ ما و زیر سایه علم الهی بوده که میخواهد ما را ربوبیت کند و رشد دهد و از زیر دست خدا در نرفته است (إلّا أن یشاء ربّی شیئاً وسع رّبی کلّ شیء علماً).
🟩 خدا در قرآن چند بار ابراهیم را اسوه و الگویی نیکو برای مومنان معرفی کرده است (از جمله دو بار در سوره ممتحنه). پس منِ مؤمن باید روبروی این ناوگان عظیم شرک و کفر که از دریا و هوا و امواج ماهوارهای و کابلهای اینترنتی به سمت ایران و مردم ایران سرازیر شده و ما را میترساند، همچون ابراهیم محکم و صریح گفتمانم این باشد که: من چگونه از این قدرتهای غیرالهی بترسم (و کیف أخاف ما أشرکتم) در حالی که شما از این که برای خدا شریک گذاشتهاید و نمرودی همچون ترامپ را در ذهنتان همعرض خدا قدرت دادهاید، نمیترسید؟! (و لا تخافون أنّکم أشرکتم بالله ما لم ینزّل به علیکم سلطاناً).
⁉️اگر عاقلانه و عالمانه به صحنه نگاه کنید (إن کنتم تعلمون) و هیجان و احساس ترس را کنار بگذارید، کدام گروه شایستهتر به امنیت و آسایش است و باید خیالش راحت باشد؟ (فأیّ الفریقین أحقّ بالأمن) کسی که به خدا تکیه کرده یا کسی که به ترامپ تکیه کرده؟ چرا منِ مؤمن بترسم که ترامپ ممکن است به ایران حمله کند؟ و چرا توی مشرک نمیترسی که به جای خدا، به ترامپ تکیه کرده ای؟! آیا قدرت خدا کم شده است و دیگر روی بندگانش تسلّط ندارد؟! حتماً در این شک کردهای که میترسی و از همین روست که دو بار در این سوره ی مبارکه خدا تأکید میکند که «و هو القاهر فوق عباده» (18و61 انعام) «اوست که بر بندگانش چیره و غالب است»، نه اینکه بندگانش بتوانند او را غلبه دهند، و از همین رو پیش از آن میگوید که: «وَإِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ» (17انعام) اگر خدا سختی و آسیبی به شما برساند، کسی نمیتواند جلوی آن را بگیرد «وَإِنْ يَمْسَسْكَ بِخَيْرٍ فَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ» (17انعام) و اگر خدا با تمام دشمنیها و نقشههای دشمنان، خیر و خوشبختی به شما برساند، عجیب نیست زیرا خداوند بر هر کاری تواناست.
🔥 پس آن کسی که امنیت و آسایش دارد را خدا و خواست خدا معین و مشخص میکند، نه ترامپ و نقشههای آمریکا؛ و خدا هم به مؤمنان این بشارت را میدهد که امنیت و آسایش حتماً و فقط برای آنهاست (فأولئک لهم الأمن) و آنها هستند که هدایت میشوند و به هدفشان میرسند (و أولئک هم المهتدون) البته به یک شرط! به شرطی که در کنار ایمان و باورشان به خدا، این ایمان و باور را به ظلم و ستم به خدا و بندگان خدا و خودشان آلوده نکنند (الذین آمنوا و لم یلبسوا ایمانهم بظلم). و بزرگترین ظلم هم این است که بعد از این همه نعمت و عزتی که خدا به مومنین داده، به جای پیروی از راه حق و قرآن و رویگردانی و اعراض از مشرکان، به خاطر ترس از قدرتهای دنیایی به پیروی از آنها روی آورند و عملاً توحید و «لا إله إلّا الله» را زیر پا بگذارند: «اتَّبِعْ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ ۖ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ ۖ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ» (106 انعام)
سوره مبارکه مائده، آیات 51، 52، 56، و 64: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاءَ ۘ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ ۚ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ۞ فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يُسَارِعُونَ فِيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشَى أَنْ تُصِيبَنَا دَائِرَةٌ ۚ فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ فَيُصْبِحُوا عَلَى مَا أَسَرُّوا فِي أَنْفُسِهِمْ نَادِمِينَ ۞... وَمَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغَالِبُونَ ۞ ... وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ ۚ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا ۘ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ ۚ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا ۚ وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ۚ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ ۚ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا ۚ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ ۞
🔺یهود و یهودیصفتان را به این خصوصیت میتوان شناخت: اعتقاد به خدا و عدم اعتقاد به قدرت خدا. گفتار یهود از قدیم این بوده که خداوند هرچند وجود دارد و ما را آفریده، ولی دستانش بسته است (ید الله مغلولة - مائده 64) و نمیتواند از مومنین و کسانی که در راه او قیام میکنند، دفاع کند و طرحها و نقشههایش را در زمین پیش ببرد. از همین روست که یهود در طول تاریخ به ساختن شبکههای قدرت و ثروت به شیطانیترین شکلهای ممکن روی آورده و امروزه هم از طریق شبکه صهیونیسم بینالملل از یک سو و رژیم سرطانی صهیونیستی از سوی دیگر، تلاش میکند که نقشههای خود را در مقابل جبهه حق پیش ببرد که پرداخت به آن مجال مفصل دیگری میطلبد.
❗اما واقعیت این است که آن گروهی که در واقع دستانش بسته است و خود نمیداند، همین یهود است (غلّت ایدیهم) که از رحمت خدا دور افتاده است (لعنوا بما قالوا) و آنکه از رحمت خدا دور بیفتد، سرنوشتی جز خواری در این دنیا و عذاب در آن دنیا ندارد. خدا دستانش بسته نیست بلکه کاملاً باز است (بل یداه مبسوطتان) و آنطور که بخواهد، عمل میکند و از رحمتش به بندگانش میبخشد (ینفق کیف یشاء)؛ نه لزوماً آنگونه و به آن کیفیتی که یهود یا حتی مومنین توقع و انتظار دارند، بلکه آنگونه و آن مدل و آن کیفیتی که خود صلاح بداند و به هدف خلقت و به سنتهای او نزدیکتر باشد؛ که پرداخت به این هم مجال مفصل دیگری میطلبد.
🟢 اگر مومنین به جای باور به گفتار یهود در بسته بودن دست خدا، باور به گفتار خدا در باز بودن دست خدا داشتند، آنگاه از ترس بدبختی و فشار دنیوی به یهود و نصاری پناه نمیبردند و خدا لازم نبود بعد از بارها خطاب به مومنین در سورههای مختلف از ابتدای تشکیل حکومت اسلامی در مدینه (همچون آیه 28 آل عمران) باز دوباره در این آخرین سورهای که بر پیامبر (ص) نازل شده، به مومنین دستور دهد که «ای مومنان شما نباید با یهود و نصاری پیوند ولایت و همجبهگی برقرار کنید (یا أیّها الذین آمنوا لا تتّخذوا الیهود و النصاری أولیاء - مائده 51) که هرکس چنین کند، جزو آنها شده است (و من یتولّهم منکم فإنّه منهم)» ولی «میبینی که مومنین ضعیفالایمان (تری الذین فی قلوبهم مرض - مائده 52) با سرعت به سمت آنها میروند (یسارعون فیهم) و گفتارشان در توجیه این کارشان این است که اگر با آنها نباشیم، میترسیم که بدبختی و سختی به ما برسد (یقولون نخشی أن تصیبنا دائرة)». خدا میگوید «امید است که خدا پیروزی را برای مومنین رقم بزند (عسی الله أن یأتی بالفتح) یا اینکه اتفاقی به نفع مومنین بیفتد که آنها از این رویکردشان پشیمان شوند (أو أمر من عنده فیصبحوا علی ما أسرّوا فی أنفسهم نادمین)».
🟩 اگر دنبال پیروزی و غلبه بر دشمن هستید، راهش نزدیک شدن به کسانی که دین خدا را قبول ندارند و به مسخره میگیرند نیست (یا ایها الذین آمنوا لا تتخذوا الذین اتّخذوا دینکم لهوا و لعبا... أولیاء - مائده 57)؛ راهش این است که به خدا و رسول خدا و مومنین بپیوندید و جبهه و حزبِ خدا را شکل دهید تا پیروز شوید (و من یتولّ الله و رسوله و الّذین آمنوا فإنّ حزب الله هم الغالبون - مائده 56).
❓حال اگر اینگونه رفتار کردیم و به خاطر مقاومت و پایداری بر حق، حرصِ یهود را در آوردیم و آنها شروع به جنگافروزی کردند، چه میشود؟ نگران این هم نباید بود؛ درست است که یهود جنگطلب و آتشافروز است ولی خیالتان راحت که قدرت خدا بالاتر از قدرت آنهاست و هر زمان که آتشی برای جنگ روشن کنند، خدا آن را خاموش میکند (کلّما أوقدوا ناراً للحرب أطفأها الله - مائده 64) و نمیگذارد به هدفشان در جنگ برسند.
سوره مبارکه آلعمران، آیات 10 تا 13: إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوَالُهُمْ وَلَا أَوْلَادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا وَأُولَئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ - كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَاللَّهُ شَدِيدُ الْعِقَابِ - قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَتُحْشَرُونَ إِلَى جَهَنَّمَ وَبِئْسَ الْمِهَادُ - قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَى كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشَاءُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصَارِ
کافران و دشمنان خدا و راه خدا، در عمده دورانها تعدادشان (اولادهم) و امکاناتشان (اموالهم) بیشتر بوده است، و قاعدتاً کسی که عِدّه و عُدّه بیشتری داشته باشید، پیروز هم خواهد شد. ولی گاهی اوقات اینگونه نمیشود و آن هم وقتی است که خدا بخواهد مردمی را عزت بخشد و زورگویی را ذلیل کند.
🔥 خدا در این آیات در ابتدا به مومنین میگوید خیالتان راحت باشد که اموال و امکانات و همچنین تعدادِ زیادِ کفار هیچ فایده ای برای آنها در مقابل خدا ندارد (لن تغنی عنهم من الله شیئاً) و این امکانات و افرادِ بیشتر صرفاً هیزم بیشتری برای آتشی خواهد شد که در آن خواهند سوخت (و اولئک هم وقود النار)؛ به قول معروف «هرچه ناوش بیش، غرقش بیشتر!».
سابقه هم دارد؟ بله، خدا به خاندان و قوم فرعون مثال میزند (کدأب آل فرعون) و همچنین کسانی که قبل از فرعون بودند (والذین من قبلهم) که همه یک خصوصیت داشتند: قبول نکردن نشانههای الهی (کذّبوا بآیاتنا) و سرکشی و گناه (بذنوبهم)؛ و همه یک سرنوشت داشتند: عاقبت خدا آنها را گرفت (أخذهم الله) و به عذاب سختی دچار کرد (والله شدید العقاب).
❓خب حالا ما چه کنیم؟ بایستیم و نگاه کنیم؟ نه! ما یک وظیفه مهم داریم از سنخ «قول» و «گفتار» و «کار رسانهای». باید گفتار و گفتمان ما در مقابل کفار و رو به آنها این باشد که محکم بایستیم و بگوییم «اگر نه الان، ولی در آینده شما قطعاً شکست خواهید خورد (ستغلبون) و بعد هم در جهنم جمع خواهید شد (و تحشرون إلی جهنّم) و تنها آرامگاه شما آنجاست و چه بد آرامگاهی است (بئس المهاد)!».
خدا از ما نخواسته که جنگیدن با کفار را آغاز کنیم، ولی نخواسته هم که هیچ نگوییم و از ترس مثل کبک سرمان را زیر برف کنیم تا ما را بِدَرَند. دستور خداست که با کفار گفتاری محکم داشته باشید و سرنوشت قطعیشان را به آنها بگویید و آنها باید این ایمان محکم و استوار و این قوت درونی را در شما ببینند. همه ما باید خودمان را مخاطب این آیه بدانیم و سعی کنیم این پیام را به دشمنان خدا برسانیم ولو با روایت زندگی دور از ترس و تعطیلی و روایت تلاش برای پیشرفت در محل کار و تحصیل و خانه و ... .
❗و از این روست که میبینیم رهبر حکیم انقلاب اسلامی به پیروی از امام بزرگوارمان در اوج تهدیدها و به رخ کشیدنِ اموال و اولاد توسط فرعون زمان، محکم با او صحبت میکنند و شکست قطعیش را به او تذکر میدهند و از عیبجویی جاهلانی که میگویند نباید فلانی را تحریک کنیم هم ابایی ندارند و در واقع کاملاً مطابق دستور قرآن عمل میکنند.
کسی جز خدا نمیداند که جنگی خواهد شد یا نه؛ اگر نشد که لطف خداست و پیروزی برای مومنین؛ و اگر شد و دو گروه در مقابل هم قرار گرفتند (فئتین التقتا)، نصرت و یاری خدا برای آن گروهی است که خدا بخواهد (یؤیّد بنصره من یشاء)؛ و برای صاحبان بصیرت (اولی الابصار) باید معلوم و عبرت (لعبرة) باشد که وقتی یک گروه در راه خدا مبارزه میکند (فئة تقاتل فی سبیل الله) و دیگری کافر است (و اخری کافرة)، خدا با ایجاد اختلال در محاسبات جبهه باطل (یرونهم مثلیهم رأی العین) چگونه آنها را به کارهایی وامیدارد که آیه و نشانه حقانیت خودش را روی میدان نقاشی کند (قد کان لکم آیة فی...).
سوره مبارکه بقره، آیات 153 تا 157: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ - وَلَا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْيَاءٌ وَلَكِنْ لَا تَشْعُرُونَ - وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنْفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ - الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ - أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ
🤲 شبهای جمعه که دعای کمیل میخوانیم، معمولاً فراز «یا غیاث المستغیثین» را با سوز و ناله بیشتری میخوانیم و تکرار میکنیم: «ای فریادرس فریادزنان و یاریخواهان و بیپناهان». این روزها که زورگویان عالم با منافقان داخلی و مفسدان داخلی دست به دست هم دادهاند که فشار حداکثری به مردم ایران وارد کنند، احساس استغاثه و نیاز به یاری خدا بیشتر هم میشود.
🟢 مومنین به پیروی از رسول الهی تصمیم گرفتهاند که قبله و مسیری متفاوت از قدرتهای دنیا انتخاب کنند (آیات 144 تا 150 بقره در موضوع قبله که خود تفصیلی جدا میطلبد) و از خواستههای آنها پیروی نکنند (و لئن اتّبعت أهواءهم من بعد ما جاءک من العلم إنّک إذاً لمن الظالمین - بقره 145) تا خداوند نعمت خود را بر آنها کامل و تمام کند (و لأتمّ نعمتی علیکم - بقره 150) و به سرمنزل مقصود هدایت شوند (و لعلّکم تهتدون - بقره 150).
🏋️♂️️️️️️ این تصمیم بزرگ مثل همه تصمیمهای بزرگ و مهم، سختی هم دارد. خدا خطاب به مومنین میگوید این مسیری که انتخاب کرده اید حتماً امتحانهای سخت از ترس و اضطراب و فشار اقتصادی و کشته شدن در راه خدا و در یک کلام مصیبت و سختی دارد که البته این سختیها و ابتلائات هرچند به دلیل فشار غیرمتعارف خارجی و خیانت و فساد برخی مسؤولان داخلی و سستی و ضعف برخی دیگر از آنها و مردم باشد، ولی از تدبیر خدا خارج نیست (لنبلونّکم: این ماییم که شما را امتحان میکنیم) و وقتی اوست که امتحان میکند، حتماً میدانسته که میتوانیم بر این مشکلات غلبه کنیم و از پسش برمیاییم و خودش هم کمکمان میکند که اگر اراده کنیم، موفق شویم و به سر منزل مقصود هدایت شویم (و اولئک هم المهتدون).
❗حالا خودش هم راه موفق شدن در امتحاناتش و سختیهایش را به ما میگوید. مگر نمیگوییم که «یا غیاث المستغیثین» و مگر نمیخواهیم که خدا به فریادمان برسد و کمکمان کند؟ خدا راه کمکش را در همین آیات به ما گفته. گفته کمک بگیرید و یاری بگیرید (واستعینوا) از دو چیز: «صبر» و «صلاة». صبر و پایداری و مقاومت بهترین ابزار یاری کردن خداست که اگر صبر باشد، خدا هم هست (إنّ الله مع الصابرین) و اگر صبر باشد، بشارت و خوشبختی هم هست (و بشّر الصابرین). و چه صبری شیرینتر از اینکه بر سختیها و فشارها صبر کنیم در راهی که میدانیم انتهایش وصال به محبوب و مطلوب همه عرفا و دلسوختگان عالم و مجاهدان راه حق، و تمام شدن هجران ما از اصل خویش است (إنّا لله و إنّا إلیه راجعون).
🌙 و ماه رمضان این نعمت بزرگ الهی بهترین جولانگاه برای یاری گرفتن از صبر و نماز است با روزه گرفتن و صبر بر گرسنگی و تشنگی و عدم معصیت خدا و با انس بیشتر با نماز و قرائت قرآن و دیگر عبادتهای عام و خاص این ماه.
🔥 بله، مردم عاشق ایران تنها مردمانی هستند که روی زمین میتوانند رو به آسمان کنند و خدای مهربانشان را خطاب قرار دهند و بگویند:
در وفایِ عشقِ تو، مشهورِ خوبانم چو شمع شبنشینِ کویِ سربازان و رندانم چو شمع
رشته صبرم به مِقراضِ غمت بُبْریده شد همچنان در آتشِ مهرِ تو سوزانم چو شمع
در میانِ آب و آتش همچنان سرگرمِ توست این دلِ زارِ نزارِ اشکبارانم چو شمع
کدام مردمی روی زمین هستند که اینگونه به مِهرِ خدا دل بسته باشند (والذین آمنوا أشدّ حبّاً لله - بقره 165) و در راه اقامه توحید تلاش کنند؟ و اگر در میان طوفان و آتشهایی که دشمن بر این مردم میفرستد، قلب و دل مردم مومن ایران سرگرم و مطمئن به وعده خدا و سکینه الهی نبود، چگونه میتوانستند صبر کنند و همچنان ایمانشان را حفظ کنند؟
کوهِ صبرم نرم شد چون موم در دستِ غمت تا در آب و آتشِ عشقت گدازانم چو شمع
آتشِ مِهر تو را حافظ عجب در سر گرفت آتشِ دل، کِی به آبِ دیده بنشانم چو شمع؟
آتش مهر خدا و رسول خدا و اهل بیت رسول خدا را این مردم، عجیب در سر گرفته اند و صبوری و مقاومت میکنند و دنیاپرستان را به تعجب و کینه واداشته اند؛ به امید روزی که به دیدار یار بشتابند و آتش دلشان به وصال آرام شود، چه در این دنیا با ظهور بقیة الله و چه در آن دنیا با رضوان الهی و لقاء الله.
audio
بقره 17 تا 20: مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَارًا فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لَا يُبْصِرُونَ - صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَرْجِعُونَ - أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ السَّمَاءِ فِيهِ ظُلُمَاتٌ وَرَعْدٌ وَبَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ مِنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ وَاللَّهُ مُحِيطٌ بِالْكَافِرِينَ - يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ أَبْصَارَهُمْ كُلَّمَا أَضَاءَ لَهُمْ مَشَوْا فِيهِ وَإِذَا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوا وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
❗بگذارید خدا برایتان صحنه واقعی کفر را ترسیم کند و به تحلیلهای سطحی تحلیلگران با نگاه های محدود دنیایی اکتفا نکنید. حقیقت عالم چیز دیگری است. خدا میگوید من برایتان وضعیت واقعی اهل گمراهی و ضلالت و جبهه باطل را توصیف میکنم.
🔺باطل در تاریکی و ظلمت گیر افتاده است و به جای اینکه به نور پایدار هدایت الهی تمسک کند، دل به آتش مکر زمینی و برقهای گذرای آسمانی خوش کرده است. توصیف جبهه باطل مثل آن جماعتی است که در تاریکی، برای این که راه پیدا کند و پیرامون خود را ببیند و بتواند بهتر تصمیم بگیرد، آتشی روشن میکند. اما قدرت خدا بالاتر از حیله و مکر و آتشی است که آنها روشن میکنند و خدا پس از مدتی آتش آنها را خاموش میکند و در تاریکی رها میشوند و نمیتوانند درست ببینند و به مقصد خودشان برسند.
🔺وضع واقعی جبهه گمراهی - علیرغم ظاهر گولزننده ی دنیاییش - وضع مطلوبی نیست بلکه او در طوفان شدیدی از باران و رعدوبرق گرفتار آمده و خودش هم ترس از مرگ و نابودی به جانش افتاده است ولی تدبیرهای او برای رهایی از این ترس و این طوفان، چیزی بیش از این نیست که دست در گوش خود کند و این صحنه را انکار کند گویی که با این کار خطر از آنها رفع میشود! و نمیدانند که خدا کاملاً به آنها احاطه دارد و آنها را به بازی گرفته است.
🟢 بله، خدا اگر میخواست میتوانست کافران را کامل کور و کر کند که هیچ کاری نتوانند بکنند و خدا بر هر کاری تواناست، ولی فعلاً خدا جریان باطل را به بازی گرفته است؛ خدا برقی میفرستد و کافران امیدوار میشوند و در نور آن برق شروع به حرکت میکنند ولی آن نور سریع خاموش میشود و دوباره مجبور میشوند بایستند و مستأصل میشوند که چه کنند!
🔥 رفتار غرب با مردم ایران را در این 47 سال گذشته نگاه کنید. مصداق کاملی از این تمثیل است. آنها واقعاً درمانده اند که در مقابل این مردم شریف و مقاوم و مومن و استوار چه کنند. هر از گاهی نور امیدی در دلشان روشن میشود و حرکتی میزنند ولی به نتیجه نمیرسد و آتشی که برافروخته اند و برقی که در فضا زده شده، خاموش میشود و آنها به هدفشان نمیرسند و دوباره مثل انسانهای کور و کر و لال، میمانند که چه کنند. نترسیم و نترسانیم؛ این آتش ناو و هواپیما را هم خدا میتواند خاموش کند تا دوباره متحیر بمانند که با نور خدا در این سرزمین مقدس چه کنند.